Od Ashera cd. Liliana (do Jagody)

Zimne powietrze uderzyło w poobdzierane, blade twarze niedawnych więźniów – musnęło fioletowe ślady na odkrytych czołach, podbródkach, szczypnęło otwarte rany, zabrudzone cięcie przy ustach. Asher syknął, czując, jak ostry ból wpija się w otwartą, szkaradną szramę, zaschniętą krwią lepiąc siwe włosy do pulsujących nieprzyjemnie skroni. Podsumował swe niezadowolenie krótkim, cichym przekleństwem, zatrzymując się wreszcie przed zielonymi od mchu i pleśni murami kazamatów.

Furta loszku łupnęła za ich plecami, ciężkim pogłosem dostając się do wystarczająco już wymęczonych uszu Jagody i Aureliona. Siwowłosy powędrował spojrzeniem do dłoni, niewątpliwie należącej do nowo poznanego barda, którą poeta zdecydował się wyciągnąć w geście późnego przywitania. Biała brew najemnika powędrowała ku linii równie białego włosa.

― Lilian. Starszy brat Jagody ― zaświergotał zadowolony, łyskające w zimowym słońcu oczęta kierując na facjatę najemnika. ― No, co tak stoimy? Prowadźcie! Mam nadzieję, że w siedzibie Ciem czeka na was porządny medyk, bo obydwaj wyglądacie jak chodzące truposze.

Odpowiedział mu zaledwie szmer przedzierającego się przez kamienne zabudowania i uderzającego w samotne trzy, znieruchomiałe jak posągi, sylwety, wiatru.

Najemnik nie wyciągnął ręki, nie szepnął ani słowa. Nie zdradził imienia, nie podzielił się kłamliwym i nieobecnym w tej chwili entuzjazmem związanym z ich spotkaniem. Milczał, wpatrzony w ciemną, kaszmirową rękawicę, misternie zdobioną złotymi niteczkami, nie do końca ciepłą, lecz niewątpliwie gustowną.

Kusi los, pomyślał. Wreszcie znajdzie się taki, któremu hoże przyodziewie się spodoba. Który dostrzeże w jedwabiach i welurach pokaźny miech pieniądza. I który będzie chował akurat za pasem stary, stępiały kordelas.

Odwrócił głowę, spoglądając na Jagodę. Z nagła cichą, zamkniętą i wycofaną, wpatrującą się szarym wzrokiem w stojące przed nimi ściany niewielkich kamienic. Była zmęczona. Widział to w jej postawie, zachowaniu, opadających ciężko powiekach – widocznie niechętna na kolejne niesnaski z dawno niewidzianym bratem. Asher wyprostował z trudem plecy, zmełł przekleństwo, górując postawą nad niższym mężczyzną. Fakt, potrzebowali medyka, choćby najbliższego cyrulika.

Medyka, gorzały i świętego spokoju.

— Zrobiłeś, co miałeś do zrobienia — stwierdził, krzyżując ręce na piersi. W spojrzeniu Liliana błysnął pierwiastek niemego zapytania. — Dalej poradzimy sobie sami.

Wolnym, ociężałym krokiem wyminął sylwetę poety, kierując w stronę Jagody ledwo słyszalne chodźmy. Dziewczyna ruszyła posłusznie za swoim towarzyszem, nie spodziewając się, że zaraz ponownie poczuje na swym karku oddech nieustępującego braciaka. W jej oczach zrodził się promyczek gniewu.

— Wyglądacie naprawdę paskudnie. Gorzej niż Julian po trzech ćwiartkach.

Jagoda zerknęła na barda zza ramienia.

— Nie słyszysz, co się do ciebie mówi, co? Ogłuchłś czy jak? Taki żeś własnym głosem zachwycon, że nic innego nie dociera. Jedną dziurką wchodzi, drugą ucieka, nie?

— Ale zwolnijcie, zwolnijcie — odparł poeta, rozciągnąwszy odpowiednio łopatki, w zupełności nie zwracając uwagi na słowa siostry. Nieprzyjemny odgłos strzykających stawów rozniósł się po uliczce, w którą zdecydował się właśnie skręcić siwowłosy najemnik. — Od tygodni się nie wysypiam, tygodni. Jak nie na sianku każą spać, to na byle barłogu. Twarde to takie, ni oka zmrużyć, nie wspominając już o poduchach sianem wypychanych. Sianem, rozumiecie? Jakby taki problem było kaczkę z pierza oskubać.

— Nie ręczę za siebie, zaraz gówniarz w nos dostanie — Jagoda mruknęła, przyspieszając kroku w lichej nadziei, iż tak być może zdołają go zgubić.

Asher wzruszył niechętnie ramionami, czując, jak roznoszący się po czaszce ból powoli przybiera na sile. Co za gówno.

— Nie krępuj się.

— Długo będziemy iść? Daleko ta wasza kryjówka, gdzie na obrzeżach, czy o, może tak pod nosem samych gwardzistów? Widać w końcu, że lubicie się chwatom stawiać.

Pochód zatrzymał się nagle, gwałtownie, bez słowa ostrzeżenia. Lilian nie stanął w porę, nie zwolnił kroku, niespodziewanie odbijając się od zgarbionych pleców tropicielki, na co ta warknęła zaledwie niczym szczute psisko, nie odwracając spojrzenia w stronę poszkodowanego. Spomiędzy suchych ust siwowłosego wydostało się donośne westchnięcie. Albo zaraz ja mu przyłożę.

— Nie idziemy do naszej kryjówki.

Bard zaniemówił. Ale tylko na moment.

— Słucham? Dlaczego? To gdzie mnie w takim razie prowadzicie? Bo chyba nie do pierwszego lepszego szynku na pszeniczne i sterleta.

— Jeśli naprawdę myślałeś, że zabiorę obcego mi rzępołę do naszej siedziby — Aurelion odwrócił się, stając twarzą w twarz z poetą — to jesteś głupszy, niż by się początkowo zdawało. A teraz zawrzyj paszczę o ile życie ci miłe. Za siebie ręczyć mogę, ale za nią już nie.

Jagoda uśmiechnęła się brzydko i złośliwie niby to na potwierdzenie słów swojego towarzysza.

— Chodźmy, nim się rozmyślę.

Budyneczek nie różnił się niczym od otaczających go sadyb. Wieloletni szron na dobre osadził się na szarych, starych dechach, straszących swym niepewnym wyglądem, wywrócony płotek, pod którym rozrósł się niewielki krzak jarzębiny, utonął w zaspie śniegu, a daszek, nieustannie mokry i gnijący, świecił brakującymi na krawędziach gontami. W dolnej kondygnacji kleconki brakowało wejścia – były zaledwie przeżarte przez gryzonie wrota, dawniej zapewne wiodące do kurnika bądź szopy, która aktualnie służyła za składzik rzeczy zapomnianych i dłużej niepotrzebnych. By dostać się do drzwi wejściowych, trzeba było zakręcić przy wybijającym się pomarańczem swych owoców, jarzębie, wspiąć się po niewielkich, kamiennych schodkach, okrytych grubą warstwą zmarzniętego błociska. Dopiero wówczas stawało się przed równie licho wyglądającymi, obitymi pomniejszymi deseczkami drzwiami, zaopatrzonymi w rdzewiejącą, żeliwną kołatkę w kształcie gargulcowej głowy.

Asher złapał za metalowy pierścień, zakołatał, wraz z Jagodą ignorując niekończący się zasób pytań, którymi nieustannie zarzucał ich bard. Dochodzące zza drzwi hałasy umilkły gwałtownie, niby w przestrachu, gdy dźwięk obijającej się o drewno kołatki rozniósł się po najbliższej okolicy. Wokół ich trójki nastała niepewna, głucha cisza, przerywana tylko co jakiś czas skomleniem głodującego gdzieś niedaleko psiska.

— Kto tam? — zapytał chrobotliwie wydostający się zza wejścia głos.

Aurelion westchnął.

— Ćmy. Otwieraj, Pijawka, nim nam dupska odmrozi.

Coś upadło na drewnianą posadzkę, miedziane michy uderzyły o sagan, akompaniując cyrulikowi przy koślawej próbie dostania się do drzwi slalomem. Otworzył, zachłysnął się zimnym powietrzem, nim zdołał zmierzyć swoich gości spojrzeniem pełnym widocznego niezadowolenia. Pijawka zmełł przekleństwo.

— Głośniej, głośniej, najemniku. Niech sąsiedzi usłyszą, niech na mnie gwardzistów naślą, a co! Inaczej się umawialiśmy, pamiętasz jeszcze?

— Nie będę się bawił w pierdolone indagacje, Pijawka. Widzisz, że obici jesteśmy. Pomożesz, czy nie?

Cyrulik wycofał się do środka, odgradzając wejście. Aurelion ruszył za nim, za Aurelionem ruszyła Jagoda i Lilian.

— Co, zakonna Roza zajęta? Już was łatać nie chce?

— Nie do końca. — Siwowłosy obszedł okryty grubą warstwą otwartych pergaminów, stół i zatrzymując się przed rozpalonym paleniskiem, złapał za jeden z węborków. Przekonawszy się, iż na wilgotnym dnie nie znajdują się żadne niespodzianki, obrócił wiadro spodem do góry, wygodnie się na nim usadawiając. — Siostra Roza nie byłaby zbytnio zadowolona, gdybyśmy przyleźli jej do klasztoru z rzepem u ogona.

Poeta wyłonił się zza pleców Jagody, wątpliwym wzrokiem rozglądając się po wnętrzu niewielkiej pracowni. Twarz Liliana zbladła, różowy rumieniec spełzł ze zmarzniętych policzków. Nie tak wyobrażał sobie miejsce, do którego przeprowadzono go przez pół miasta. Nie tak wyobrażał sobie miejsce, w którym ktokolwiek miał się zaopiekować jego siostrą, opatrzyć rany, doglądać czarnych sińców. Bard pokręcił głową, przełknął donośnie ślinę. I dopiero wtedy jego spojrzenie zatrzymało się na drobnej, przykurczonej sylwecie felczera.

Mężczyzna okręcił się z trudem, gibiąc się na wszystkie strony pod ciężarem pokaźnego garba, podstawiając szpakowatą, ohydną głowę pod smugi dostającego się przez okiennice dnia. Błysk zimowego światła odbił się od idealnej łysiny, oświetlił drobny – na tyle mały, iż w ciemnościach niemal niedostrzegalny – nosek, pokaźną, lecz pozbawioną różu ustek, szczękę. Czarne, niewielkie oczyska runęły spojrzeniem spod jasnych, cieniutkich brwi na sylwetę nieznajomego barda. Pijawka ryknął, ukazując zżółkłe, ostre zębiska, wcześniej odskoczywszy w przestrachu w tył.

Lilian zrozumiał wreszcie skąd jego przydomek.

Siwowłosy najemnik uniósł kąciki ust w lekkim uśmiechu, zupełnie nie zwracając uwagi na panikującego w ciemnościach cyrulika.

— Chyba wreszcie odebrało mu mowę. Dobrze.

— Idioci parszywi! Przebrzydli smarkacze! — Pijawka oddalił się w najciemniejszy kąt sadyby, potykając się po drodze o własną tunikę. — Tamój siostrze jakiegoś fircyka przyprowadzać nie chcecie, a mnie tak? Niech no tylko parę z ust puści, niech no powie komu, że Ćmy zszywam, a zaraz będą mi jakie draby do drzwi pukać, zaraz do okiennic się dobierać!

Z ust wojownika wydostało się ciche westchnięcie.

— Uspokój się. To poeta. Niegroźny.

— Jak co powie — Jagoda zdecydowała się wreszcie odezwać, wolnym krokiem zbliżając się również w stronę buchających ogni paleniska, by ogrzać zesztywniałe z chłodu palce — to my się już nim dobrze zajmiemy, zaopiekujemy.

Pijawka machnął dłonią w poddańczym geście, odwracając się w stronę miedzianych naczynek.

— A niech was wieczna zima pochłonie, niech Velar ukaże. Same problemy z wami, same.

Napełniwszy wodą jedną z leżących obok ławy fas, cyrulik sięgnął po leżący nad paleniskiem kawałek szmatki i zbliżył się do najemnika. Asher pokręcił stanowczo głową, po czym uniósł niedbale dłoń, wskazując na Jagodę.

— Nie. Najpierw zajmij się nią. Poczekam.

Drewniany zydel zaszurał po nierównych dechach, roznosząc nieprzyjemny podźwięk na wszystkie strony izby. Lilian zadrżał, Aurelion leniwie oparł podbródek o otwartą dłoń, a Jagoda, ustawiwszy stołek przy chirurgicznym instrumentarium, spoczęła ciężko na twardym siedzisku. Drewno skrzypnęło niebezpiecznie, ostrzegając przed potencjalnym nieszczęściem. Tropicielka ni drgnęła, wpatrując się niewyraźnie w wiszące naprzeciw, zapełnione glinianymi michami, półeczki.

Pijawka wzruszył ramionami, złapał w drodze za szyjkę zielonej butelki. Wyciągnął rękę w stronę ciemnowłosej dziewczyny, podając jej tajemniczy napitek. Jagoda ściągnęła ciemne brewki.

— Co to?

— Samogon. Sam robiłem, z tej jarzębiny co mi pod murkiem rośnie.

Jagoda wykrzywiła twarz w obrzydliwym grymasie.

— Z tej, pod którą psy srają? Którą Precel oszczał ostatnim razem?

— W rzeczy samej. A teraz do dna, będzie mniej boleć.

Od Liliana cd. Jagody (do Ashera)

― Podziękujesz mi później.

Jagoda zacisnęła palce na kratach tak mocno, że aż knykcie jej pobielały.

― Prędzej psy zaczną dupami szczekać, niż ja ci za cokolwiek podziękuję ― warknęła z pogardą i splunęła Lilianowi prosto pod nogi.

Bard wykrzywił usta w grymasie ni to niedowierzania, ni obrzydzenia. Spojrzał na Jagodę, na czubki swoich butów i raz jeszcze na Jagodę. W błękitnej tęczówce malowało się pytanie – czy to naprawdę było potrzebne? Litości, odrobiny kultury osobistej nikomu jeszcze nie zaszkodziło.

― Nic a nic się przez te lata nie zmieniłaś ― skomentował, stawiając niewielki krok do tyłu. Zapobiegawczo. Asekuracyjnie. Miał wrażenie, że jeśli tego nie zrobi, w krótkim czasie ucierpi coś znacznie więcej, niż tylko jego buty. Włosy? Twarz? O nie, nie. Nie na darmo wtapiał się w tłum, żeby obrywać mimo wszystko. ― Tym bardziej rad jestem, że już niedługo stąd wychodzimy. Przebywanie w więziennym towarzystwie mogłoby zadziałać na twoją niekorzyść.

― Głuchy jesteś? ― Wtrącił ponownie siwowłosy, tym razem decydując się na podejście do rodzeństwa. Krok miał wolny i ciężki, ale nie utykał – a może z resztek sił starał się nie utykać i skutecznie mu to wychodziło? Lilian zaryzykowałby, stawiając na to drugie. ― Powiedziałem, że możesz sobie iść. Zgrywaj wybawcę gdzie indziej, my łaski twojej nie potrzebujemy.

Bogowie, pomyślał Lilian. Kim ten mężczyzna jest, skoro wydaje mu się, że może stawać między mną a Jagodą? Kimś ważnym, jeśli ona mu na to pozwala. Zresztą, to nieistotne. Może dla niej. Ale nie dla mnie.

― Łaską bym tego nie nazwał. ― Zadarł podbródek do góry, żeby spojrzeć nieznajomemu w oczy. Dopiero z bliższej odległości, kiedy ten zatrzymał się za plecami Jagody, miał okazję przyjrzeć się mu nieco lepiej. Fioletowa tęczówka łypała wrogo, nie przejawiając najmniejszej chęci współpracy ze strony właściciela. Rozpłatane czoło i włosy bardziej karmazynowe od lepkiej, zaschniętej krwi, aniżeli białe, przyprawiały o ciarki. ― Ale wizyta u medyka, ciepły posiłek i porządna kąpiel przydadzą się wam obydwu jak najrychlej. Przecież widziałem, co z wami zrobili, ledwo na nogach staliście. Dla skuteczniejszej argumentacji pozwolę też sobie wspomnieć, że niektórzy ― uniósł znacząco brew, wzroku od twarzy najemnika nie odrywając ― nie stali w ogóle.

― Teraz cię sumienie ruszyło! ― Jagoda szarpnęła za kraty, zardzewiała kłódka zabrzęczała nieprzyjemnie dysonującym w uszach dźwiękiem. Przez krótką chwilę bard zastanowił się, czy nie powinien dać siostrze więcej czasu. I zanim znów zdążyła otworzyć usta, zdołał rozmyślić się trzy razy. ― Gdzieś je schował, kiedyśmy się sami wczoraj napierdalali?

― Och, więc o to chodzi ― zaśmiał się, niespodziewanie wielce czymś rozbawiony, o dotychczasowym ciężarze atmosfery bez większego wysiłku zapominając. ― Macie mi za złe, że do was nie dołączyłem. Zapewniam, że nic dobrego z tego by z tego nie wyszło, narobiłoby się nam wszystkim więcej niepotrzebnych kłopotów. W przeciwieństwie do was, ja pięściami i mieczem nie pracuję. Tylko głosem i twarzą.

Nie chodziło wyłącznie o to, że bał się oberwać prosto w twarz, stracić przytomność i wylądować w brzydkiej, śmierdzącej szczochami, szczurzymi odchodami i ubóstwem celi; takiej właśnie, której dostało się stojącej przed nim dwójce. I pozostałym, wyjątkowo nieprzeszkadzającym i milczącym jakimś – Lilian nie wnikał, ich losy obchodziły go tyle, co zeszłoroczny śnieg. Ale o reputację własną musiał dbać. Jak wytłumaczyłby się z takiej kabały opinii publicznej?

― Dupą chyba ― podsumowała czarnowłosa, po czym odeszła od krat i odwróciła się do nich plecami. I tyle, zdawałoby się, z rozmowy. Jagoda straciła cierpliwość, tę swoją już i tak nad wyraz ulotną. A ten drugi, poecie nadal nie było dane poznać jego imienia, do rozmowy niespecjalnie się palił. Tylko ta fioletowa tęczówka z góry łypała wciąż wrogo. Warunki zgoła niełatwe. Ale to wcale nie tak, że dla Liliana stanowiło to jakąkolwiek przeszkodę.

― Ten twój agresywny kundel, który podarł mój nowy, adamaszkowy płaszcz ― podjął i przerwał zaraz, nazbyt przejęty wnikliwą obserwacją więziennych ścian i zakamarków. Gdzie nie wilgoć, tam… wszystko inne. Żeby niczego nie pominąć, trzeba byłoby sporządzić naprawdę długą listę. Już od dawien dawna nie musiał przebywać w takim brzydkim, zapuszczonym miejscu jak to. O więzieniu nie wspominając. ― Precel, o ile mnie pamięć nie myli. Przyczepił się do mnie jak ten ostatni rzep i nie chciał odpuścić aż do samego zajazdu. Nie wiedziałem co z nim zrobić, a gapił się na mnie tymi wielkimi ślepiskami, więc zabrałem go ze sobą do środka. Właściciel co prawda gniewał się z początku, ale ubłagałem go bez problemu. Dobrze mu chyba ze mną było, w sensie psu. Nażarł się resztek z mojej kolacji, że aż uszy trzęsły. A potem…

Ciężki, obcy krok i towarzyszący mu charakterystyczny brzdęk kluczy zapowiedział powrót strażnika, w w mig zmuszając poetę do przerwania opowieści. Ten dostosował się, choć z wielkim bólem serca, co było potem nie dokańczając. Szkoda. Gdyby stary dziad pojawił się odrobinę później, zdążyłby jeszcze opowiedzieć o tym, co Precel przez jedną noc zdążył napsocić w jego pokoju i jak na ten niewielki remont zareagował właściciel austerii.

― Jestem, jestem. Skubane zapodziały się gdziesik. ― Odezwał się zbrojny, obracając pęk kluczy wokół palca. ― Szczeniaki nie sprawiały problemów, panie Deslys?

Lilian z nagła poczuł ciężkie, dokuczliwe ukłucie w sercu. No tak, no przecież. Vincent Deslys, takoż się teraz nazywał. Ten, którym nigdy nie chciał być i ten, którym po dziewięciu długich latach, dla dobra własnego pozostać musiał. Och, jak dobrze znów było pobyć Willisem przez te kilka krótkich chwil, zanim rzeczywistość ściągnęła go z powrotem na ziemię. Wiedział, że nigdy nie zdoła zaakceptować, że ludzie mają go za kogoś, kim nigdy się nie urodził. Ale z czasem mógł przynajmniej zacząć się do tego powolutku przyzwyczajać. Z czasem. I czasem. Ale nie teraz, nie w pobliżu Jagody.

― Najmniejszych ― poręczył, kątem oka zerkając na Jagodę. Wydawała się trzymać. Jakoś. Pięści zaciskała mocno, jakoby już szykowała się do wyładowania ich o jego twarz zaraz po wyjściu zza krat.

― Aż dziwota. Rzadko się tu zdarza, żeby ćmy komu kłopotów nie sprawiały. Widać im ta bójka wczorajsza naprawdę w kość dała. Może w końcu sobie od nich odpoczniem, hehe. ― Strażnik zaśmiał się chamowato, wyszczerzył pożółkłe zęby, w końcu decydując się na odnalezienie właściwego klucza z pęku i wsadzić go do kłódki. Ciche brzdęk i ćmy, jak to ich dostojnie nazwano, były na wolności. ― No już, wyłazić. Jeno powolutku, grzeczniutko. Nie dziwować mi tutaj, bo zara nazad wrócą.

Lilian, choć z pewnym uśmiechem na twarzy, uważnie przyglądał się Jagodzie, która obolałym krokiem skierowała się do wyjścia – za nią, niby sznurem pociągnięty, białowłosy. Rozum podpowiadał bardowi, że powinien się usunąć z drogi, ustąpić trochę miejsca na przejście. Nie wadzić, żeby nie krzyczeć o guza głośniej, niż to było konieczne. Tyle, że on nie chciał usuwać się z drogi. I tym bardziej, nawet jeśli powinien, nie chciał uciekać.

― Prawda to, co gadają niektórzy ― Żółte Zęby przerwał chwilę napiętej ciszy, przeskakując spojrzeniem między Lilianem a Jagodą. ― Że ta mała strasznie podobna do do szarpidruta, co to się ostatnio w Velten pojawił. Żeśta są jak dwie krople wody normalnie.

― To dlatego, że jest moją adoratorką. ― Wypalił pierwsze, co przyszło mu do głowy. Lepsze jakiekolwiek wytłumaczenie, niż żadne, prawda? Wyszczerzył białe ząbki, dumnie wypiął pierś do przodu. ― W dzisiejszych czasach wystarczy zmienić fryzurę, żeby się do kogoś upodobnić, nic łatwiejszego. Teraz ― odwrócił się plecami do strażnika, ruszył przed siebie ― proszę wybaczyć, ale musimy już wychodzić. Nie mam całego dnia, wieczorem gram.

― Eee… ale…

Lilian zatrzymał się, obrócił na pięcie.

― Tak?

― Bo… ― Żółte Zęby podrapał się po głowie, wyraźnie skonfundowany ― trafił z nimi jeszcze taki jeden, rudy taki i wysoki. Tylko żeśmy go wsadzili do innej celi, bo tutaj już miejsca nie było.

― No tak, on. Zapomniałem. ― Lilian wzruszył ramionami, lekceważąco machnął ręką i znów obrócił się na pięcie. ― On zostaje jeszcze jedną noc, przyjdę po niego jutro. Uważajcie, żeby nie uciekł wam zbyt wcześnie. Właściwie, na waszym miejscu sprawdziłbym, czy już tego nie zrobił. Bywaj!

― Chciał zrobić krzywdę Jagodzie. Należy mu się dodatkowa noc ― dodał znacznie ciszej, zrównując kroku z poszkodowaną dwójką. Dopiero kiedy z ciemnego i śmierdzącego wilgocią budynku wyszli na mroźną uliczkę, dokładnie przyjrzał się każdemu z osobna, po czym żywo podszedł do jeszcze bezimiennego najemnika, wyciągając dłoń w geście powitania. Takiego prawidłowego. Bo do tej pory żadnej, dobrej okazji nie mieli. ― Lilian. Starszy brat Jagody. No, co tak stoimy? Prowadźcie! Mam nadzieję, że w siedzibie Ciem czeka na was porządny medyk, bo obydwaj wyglądacie jak chodzące truposze.

Od Ashera cd. Liliana (do Jagody)

Obserwował z uwagą poczynania gwardzisty, jednym ruchem zrzucił z pleców popielatą burkę, której płaszcz wadził przy wyprowadzaniu kolejnych ciosów. Odskokiem uniknął krótkiej pół-sinistry, robiąc dwa kroki w bok, uniknął również przewidzianej finty. Ostrze przecięło powietrze tuż przy czubku nosa, musnęło kilka siwych kosmyków, niesfornie wypadających z uwiązanego koka. Oddech przyspieszył, Asher zacisnął pewniej dłoń na rękojeści miecza, kątem oka dostrzegając zbliżającą się ku niemu dwójkę strażników. Trzech na jednego. Przeklął w myślach, skontrował dextera z pchnięcia. Nie raz i nie dwa radził sobie z większą ilością przeciwników. Napierające bandziory, grupki zdurniałych flisaków, chwaty z miejskich, podrzędnych szajek, wyposażeni w tępe ostrza, rozpadające się bindasy, rdzewiejące nadziaki. Nędzny drągal równać się jednak podszkolonemu żołnierzowi nie mógł. Choć jedni i drudzy równie bywali zidiociali, choć jedni i drudzy równie bywali rozpaskudzeni, gnuśni i równie wstrętni w swej arogancji, wyuczona bólem oraz siłą ręka, rzadko kiedy zapominała o wbitych jej do mięśni ruchach.

Stal szczęknęła, pobrzęk pustych, płytowych zbroi wypełnił cały skwerek, docierając do uszu zbierających się gapiów. Rechot nadlatujących wron rozbrzmiał nad głowami walczących, stado czarnych ptaszydeł, poruszając się wyłącznie po wyznaczonym przez siebie okręgu, tworzyło cienisty, matowy wir. Zmarznięte, wygłodzone, przez lata nieustających zamieci pozbawione pożywienia w postaci nasion, owadów, świeżych owoców, ściągnięte smrodem pierwszych kropel krwi, czekały. W bezmyślnej pewności o wizji nadchodzącej uczty. Asher westchnął, uniknął kolejnego ataku, lecz nie całkowicie, czując, jak żeleźce halabardy rozcina skórzany napierśnik, zahaczając hakiem o skórę pod piersią. Gówno, pomyślał, chroniony przed bólem siłą mamiącej umysł adrenaliny. Nie dzisiaj, pierdolone ptaszyska. Nie dzisiaj.

W odpowiednim momencie, po wyminięciu wystarczającej ilości ciosów, dostrzegając w ruchach drabów pierwsze oznaki zmęczenia, zachwiania, nagłej ociężałości, pomknął w stronę wąsatego dowódcy, pionowym cięciem trafiając w odsłonięty między płytami skrawek ramienia. Mężczyzna zawył niczym kopnięte psisko, runął na plecy, siłą ataku powalony na ziemię. Najemnik nie miał wiele czasu, by rozprawić się z resztą. Choć cios był precyzyjny, choć spowolnił przeciwnika tak, jak zakładał, Asher uderzał płytko, z opanowaniem, nie chcąc pozbawiać strażników kończyn, doprowadzać do krwistej jatki. Nie potrzebowali kolejnych problemów. Jedynie chwili pozwalającej czmychnąć w objęcia velteńskich cieni, które szybko miały zaprowadzić ich dwójkę pod same drzwi podziemnej nory Ciem.

— Precel, bierz sukinkota! — Wrzask Jagody przebił się przez kakofonię trzasków i łupnięć, ginąc dopiero za pierwszymi rzędami milczącego tłumu. Czarny kłębek sierści wynurzył się zza studni, warknął gniewnie, zaciekle, ostrzegając o nadchodzącym ataku, pędem puszczając się przed siebie i zwinnym slalomem unikając kiwających się gwardzistów, odskakującego na bok Ashera, wymierzającej cios Jagody, cofającego się rudzielca. Pożółkłe zębiska błysnęły w kontraście z ciemnym włosem, ochrypłe ujadanie wsunęło gładko w tworzoną przez walczących orkiestrę. Precel odbił się z łatwością od ziemi, zalegające na skwerku błoto prysnęło na wszystkie strony, lecz kłów nie zderzając ze sztylpami, pazurów nie wbijając w dudniące hełmy, napierśniki, złapał za materiał adamaszkowego płaszcza, odrywając jego kawałek od reszty bogato zdobionego stroju. Żałosny krzyk barda rozniósł się po okolicy.

— Nie tego sukinkota! — dodała tropicielka, wywracając oczami.

Gwardzista w poobdzieranej, pasiastej przeszywanicy, czując się nader pewnie w walce z nieuzbrojonym babskiem, złapał za ramię Jagody, pewnym ruchem chcąc posłać ciało przeciwniczki w rozległą kałużę błocka. Nie dostrzegł jednak błysku wysuwanego zza pasa kordelasa, nie powstrzymał kobiety przed sięgnięciem po broń, której rękojeść, nim brzeszczot wbił się głęboko w przedramię, łupnęła o stalowy hełm jak o dzwon, tym samym całkowicie powstrzymując strażnika przed unikiem, kontrą. Tropicielka ryknęła gniewnie, resztkami sił unikając poprzecznego cięcia z dołu, wyprowadzonego przez kolejnego chwata. Nosz kurwa, nie będzie wstrętny drab pluł jej w twarz.

Asher, wykonując półobrót, tnąc powietrze mieczem, tym samym chcąc zachować swych wrogów na dystans, dostrzegł wirującego w walce rudzielca, z lekkością akrobaty wymijającego kolejne cięcia, wypady, zmylającego strażnika niepełnymi ruchami, twardą podeszwą kozaków celującego w kostki, kolana, najbardziej odkryte miejsca na cielsku przeciwnika. Nie sądził, że obcy konfrater Jagody brata, teraz bezczelnie tającego się przed kłopotami pod okapem jednej z chat, okaże się w ich potyczce jakkolwiek przydatny. Że być może, ale tylko być może, dzięki dodatkowej parze rąk, uda im się wyjść z tego cało. No, przynajmniej żadna z niego niezguła.

— Kurwa mać, toż jeno dwóch chłopa i baba — odezwał się dowódca o pokaźnym wąsie, z wolna dochodząc do siebie po precyzyjnym cięciu najemnika — zbójów trójka, spiąć rzyć i machać, machać!

A miał być święty spokój, pomyślał Asher, czując, jak pierwsze ukłucia bólu roznoszą się po wyczerpanych mięśniach, stawach, kościach. Ciął powietrze, ostrze świsnęło, wyprowadził poziomy, szeroki cios z finty i niepotrzebnie się odsłaniając, pozwolił na atak jednego z gwardzistów. Ostry syk wymsknął się spomiędzy ust najemnika. A miał przecież cały dzień przesiedzieć na dupie w szynku nieopodal, rozkoszować się rzadkim brakiem obowiązków, zadań, wlewać w siebie kolejne kwinty prześmierdłego piwska, cierpliwie wyczekując momentu kompletnej ucieczki, pozbawienia świadomości, która w chwilę oddzielała się od ciała, pozwalając mu na występki nieraz podłe, zazwyczaj bałwańskie, rzadko potrzebne czy niezbędne. A miał się przecież, językiem ulicznych warchołów posługując, napierdolić jak świnia, w odrażającym zamroczeniu móc sobie pozwolić na przespaną noc. Tę noc, nie dość, że nie prześpi, spędzi na rozmasowywaniu obolałych kończyn.

— Puszczaj, chuju!

Wzburzony pisk przebił się przez tworzone ostrzami harmonie, przedostał przez wszechobecne larum, sygnalizując o nagłym potknięciu, możliwej porażce. Asher skontrował jeden z ciosów, nie trafiając w cel, pospiesznie odepchnął przeciwnika, chcąc kupić sobie wystarczająco dużo czasu na rozeznanie się w nowej sytuacji. Nagły lęk zacisnął swe szpony na obolałych żebrach, spojrzenie Aureliona runęło w stronę reszty.

Jeden z drabów, ten sam, z którego ciętej rany na ręce leniwie lała się krew, rzucił się na tropicielkę od tyłu, zawiesił na szyi kobiety, ciągnąc jej ciało ku ziemi, przyduszając, nie pozwalając zbytnio na ruchy, wierzganie, jakąkolwiek próbę obrony. Ryży, wyraźnie obrotem spraw zaskoczony, odwrócił spojrzenie na Jagodę, tym samym pozwalając, by łysa łachudra bez hełmu wycelowała kopniakiem w jego cholewę, pozbawiła go równowagi. Asher wziął głęboki wdech, zamieszanie pozbawiło najemnika koniecznej w tej chwili uwagi. Bez zastanowienia, w przypływie nagłego gniewu, rzucił się przed siebie, gotów rozchlastać czaszkę łajdaczyny, która zdecydowała się zaatakować jego towarzyszkę.

— Jagoda! — warknął, zbliżając się do ich dwójki, brnąc przed siebie, nie zważając na resztę otoczenia i nachodzących na niego ze wszystkich stron strażników. Jebać grajka i jego rudego równiaka. Jebać strażników i obserwujący ich motłoch. Jebać ten dzień, tę przepychankę, zahamowania, czy tworzące się w umyśle Ashera pretensje rozwścieczonego Otta, dowiadującego się, iż jeden z najstarszych z jego prywatnej, podziemnej szajki, zdecydował się zarżnąć gwardzistę w samym centrum tego velteńskiego kurwidołka. Nie mógł pozwolić, by dobrali się do Jagody. Nie mógł pozwolić, by stała się jej krzywda. Nie, nie mógł.

Nie dostrzegł w czas wyłaniającego się z jego boku i napierającego zaciekle osiłka, jego nadchodzącego ciosu, ciężko sunącej w powietrzu płytowej rękawicy. Twarde żelazo kordowej głowicy przyrżnęło w czoło najemnika, przecięło skórę i wbiło omal w czaszkę, siłą uderzenia krusząc zewnętrzną powierzchnię kości. Aurelion zakołysał się na miękkich kolanach, otoczenie omiotły błyski oraz smugi kolorów, szybko przemienione w przeżerające skwer cienie. Oręż wypadł z ręki, mlasnął, lądując w kałuży błota. Za nim na ziemię runęło ociężałe cielsko Ashera, niespodziewanie odmawiające najemnikowi posłuszeństwa.

A miał być święty spokój, pomyślał, tracąc przytomność.

Od Ashera do Liliana

— Na śródokręcie kobyłę, na śródokręcie!

— Biegnijże po tego szypra naszego, kruca mać, wypływać mamy!

— Wędzone witlinki, witlinki wędzone! Jeszcze świeże, jeszcze świeże!

Asher ściągnął siwe brwi, spojrzeniem przemknął po wzmożonym rozgardiaszu apreńskiego portu. Wszechobecny rejwach przyprawiał o ból głowy, a słońce, niezwykle gorące w swych promieniach, muskających policzki smugach światła, pozostawiało na spiczastym, białym nosie pierwsze ślady oparzeń.

— Hejże, ostrożnie mi tam!

Głos rudowłosej pani kapitan rozniósł się po deku. Józefina zrobiła pospieszny krok w przód, zakołysała się na relingu, żwawo łapiąc za przytwierdzony do falszburty powróz. Jej wzrok zatrzymał się na sylwetach dwóch, wstawionych po ostatniej nocy kamratów.

— Dostajemy w jednym kawałku, odstawiamy w jednym kawałku. Nie za uszkodzony towar nam płacą, panowie.

Najemnik zerknął w stronę kobiety, iskierka widocznego zainteresowania błysnęła w fioletowym oku. Osoba kapitan, tak odstająca od enryńskich szarości, nieustających zim i nieznośnej monotonii, idealnie wpasowywała się w tutejszą kakofonię dźwięków, kolorów.

Na oblaną piegami twarz Józefiny wstąpił cwaniacki uśmieszek.

— I jak pierwsze wrażenia?

— Głośno. Duszno — mruknął w niezadowoleniu. — Tłoczno.

Kapitan zachichotała. Ciepło, szczerze.

— Jeśli masz nadążać za swoim nowym zleceniodawcą, lepiej szybko zacznij się przyzwyczajać. — Wyciągnęła palec w stronę jednego ze stoisk, wskazując na targującego się o kilka kawałków grillowanego dennika Liliana.

Asher westchnął z wyraźnym zrezygnowaniem, ciepły powiew wiatru wtargnął między siwe kosmyki włosów, pozwalając, by te sprawnie zasłoniły grymas najemnika. Doświadczenie miał niemałe, łaził za i pilnował niejednego pętaka, panicza czy innej niezguły, lecz zadanie, z którym miał się zmierzyć właśnie teraz, właśnie na ziemiach zupełnie mu obcych, właśnie w towarzystwie nie do końca wciąż poznanego birbanta i sybaryty, od samego początku wydawało się, nie tyle trudne, ile uciążliwe, drażniące, niezwykle wkurwiające.

I dopiero teraz zaczął dostrzegać między Jagodą a Lilianem właściwe podobieństwa. Asher nie potrafił nadążyć za jednym Willisem, jak i za drugim.

— Litości — wyburczał krótko, samemu decydując się na zejście z pokładu.

Błoto mlasnęło przy spotkaniu z twardą podeszwą oficerek, uleciało na boki, wciąż desperacko trzymając się powierzchni uświnionej, portowej kostki. Smród surowego rybska, potu i wszędobylskiego faryzeizmu drażnił co delikatniejsze nozdrza, w sposób nieznany i niepojęty nie przedostając się nigdy poza niewysoki, jasny i oddzielający port od całej reszty osiedli murek; poza wydzielony przez dwa, przestarzałe żurawie kawałek, należącego do miasta, brzegu. Panująca ciasnota i nachodzące na siebie kramy dodawały kolejnej szczypty bezładu, bardaki, w której – ku asherowemu zdziwieniu – doskonale odnajdowały się obecne na placyku tłumy, zwinnie i żwawo przeciskające się przez wąskie, niezgrabne przerwy między wystającymi belkami straganów. Kolorowe baldachimy stoisk falowały na kolejnych podmuchach wiatru.

Wiosenne słońce parzyło liczne, opalone twarze. W tym tę jego – białą, zimną, stęsknioną za delikatnymi pocałunkami gorąca.

— Miło było cię znowu zobaczyć, pięknisiu. — Rivanni wynurzyła się z cienia statku, bezmyślnie kładąc śniadą rączkę na ramieniu mężczyzny. Wiedziała, że tego nie lubił. Niezapowiedzianej bliskości. Wiedziała jednak również, że jest jedną z niewielu osób, którym Asher jest ów występek w stanie darować. — Całego i zdrowego rzecz jasna. Będę zupełnie szczera, nie sądziłam, że uda ci się tyle wytrwać na tym wypizdowie. Cholera, postawiłam w związku z tym nawet kilka zakładów, teraz mogę mieć tylko nadzieję, że Ben o wszystkim zapomniał i nie przylezie zaraz upominać się o pieniądze. Mogę mu co najwyżej postawić kwartę tutejszego piwska.

Cień uśmiechu wstąpił na lico najemnika.

— A więc? Ile mi dałaś?

Rivanni westchnęła ciężko, wzruszyła ramionami. Czarne loki podskoczyły wraz z powiewem nadbrzeżnego wiatru, bursztynowe oczka, równie złote co liczna kobiety biżuteria, błysnęły w świetle zachodniego słońca.

— Około dziewięciu miesięcy. — Asher skrzywił się nieznacznie. — No, ale popatrz, ile to już minęło? Siedem lat, osiem? Żeś ładnie się wyrobił. No, a teraz wreszcie możesz choć na chwilkę wyrwać się z tego swojego iście szarego, velteńskiego kurwidołka.

Miała rację. Niekończąca się zima Rietvy zbyt długo już mroziła zastałe wojownika mięśnie.

— Też schodzisz na ląd?

Rivanni kiwnęła głową, zrobiła dwa kroki w przód.

— Chciałabym ci przypomnieć, że mam swój własny statek i swoją własną załogę. Sprawy w Rjeven załatwiłam, zaciągać tam wszystkich moich ludzi sensu nie było. A że akurat w porcie zjawiła się również Józefina, która lada dzień miała wypływać w stronę Enrynu, grzecznie poprosiłam o pryczę pod pokładem.

— Grzecznie, co?

Rivanni zachichotała psotnie, zatrzepotała bujnymi rzęsami.

— Na kolanach.

— Dennika?

Trzeci głos, ni to wysoki, ni niski, z lekka ochrypły i jak zawżdy śpiewny, dotarł do uszu rozdyskutowanej diady, zgrabnie i lekko wtrącając się pojedynczym słówkiem w sam środek pogwarki. Zwracając na siebie całą otoczenia uwagę, Lilian wyciągnął do przodu rękę z trzymanym pakunkiem grillowanego filetu. Nim kapitan zdołała cokolwiek na propozycję barda odrzec, Aurelion posłał Lilianowi surowe spojrzenie.

— Nie — warknął półszeptem, zaciskając usta w smukłą linię.

Powagi, do kurwy nędzy, powagi.

Lilian westchnął z wyuczoną przesadą, wzruszył ramionami. Materiał adamaszkowej burki spłynął po męskich ramionach.

— Za grosz w tobie zabawy — odparł, w ostateczności rezygnując z dzielenia się swą przekąską.

— Bo to nie zabawa.

Poeta przewrócił oczami.

— Upierdliwiec i malkontent, kwękacz i grymaśnik. Rozejrzyj się, mój drogi, i rozluźnij trochę. Złość piękności szkodzi.

Nie wiedział jak długo dane będzie mu słuchać tego typu przekomarzanek, jak długo wytrzyma, wysłuchując co inszych to frazesów, banałów i odzywek. I na co mu to było? Na co te kilka monet, które prędzej czy później zarobiłby z kolejnego, wspólnego zlecenia Ciem, które Otto ostatecznie i mu wręczyłby do dłoni? Na dodatkowy kufel piwa, na scerowanie obdartych bryczesów, nowy szamerunek na przestarzałej kamizelce? Co za gówno.

— W porządku — Rivanni złapała za krawędzie czarnego kapelusza, poprawiła przekrzywione rondo. — Miło było was zobaczyć, miło było poznać. Bawcie się dobrze, chłopcy. Tylko nie za dobrze.

Asher wziął głęboki wdech, dostrzegając kolejny z lilianowych, kokieteryjnych uśmiechów. Niewygodne były mu długie, słoneczne, apreńskie dni.

Od Kyryla do Striełki

⮜

początek sierpnia 1280

Literatura lubowała się w idyllicznych opisach wsi, która jak zamknięta w kiczowatych poniekąd obrazkach czterech pór roku, żyła swoim cyklem, niezmącona problemami zewnętrznego świata. Wotrilscy chłopi uganiali się w niej z pracą, może i zmęczeni ale zadowoleni z obolałych mięśni i kręgosłupa, oderwani od poważnych dyskusji na tematy, których nie mogli przecież ogarnąć swoim rozumem. A wszystko to przeplatało się z dziwacznym przeświadczeniem o niezwykłości rzeczy powszednich i pochwałą prostego życia, które jednak dziwnym trafem pozbawione było pyłu ziemi i duszącego gorąca żniw. Gdyby Kyrylo potrafił czytać, pewnie znalazłby nawet więcej punktów spornych z tą wizją, która choć mówiła o sprawach mu bliskich, zawsze robiła to z bezpiecznej odległości wygodnej kanapy w miejskim salonie. W opowieściach tych obok licznych uproszczeń i pominiętych wątków nie było zdecydowanie miejsca na swoistą mieszankę chaosu i porządku, jaką niewątpliwie było pospolite ruszenie budowlane.

— Kto to ciął?! — Donośny męski głos rozniósł się po żebrach stodoły, skupiając uwagę pracujących na osobie Yury, który w jednej chwili doglądał układania nowych łat, a w kolejnej energicznie gestykulując, nakazywał przerwanie roboty i biegł na drugą stronę zawalonego liśćmi, mniejszymi nieuprzątniętymi jeszcze gałęźmi i przypadkowymi klamotami boiska. — Jarema, ty jełopie!

— Co? Belka jak belka — odrzucił stary cieśla, nie dając sobie wejść w słowo. — Zresztą sam chciałeś ratować, co się dało.

— Ratować! Jak ty do jasnej cholery chcesz butwiejące deski ratować! A idźże z taką robotą, ja za rok nowego dachu kłaść nie będę.

Mirko, trzymający przeciwny koniec łaty, o którą toczyła się dyskusja, raz jeszcze rzucił na nią wzrokiem i wzruszył ramionami. Kyrylo wolał się nie angażować, przekonany doświadczeniem ostatnich dni wypełnionych utarczkami słownymi i niewybrednymi inwektywami rzucanymi na prawo i lewo. Wobec natłoku pracy — zafundowanej im przez spróchniałą lipę i jej potężne konary powalone wprost na dach folwarcznej obory — nastrój w Nahrownem meandrował między pozornie nieszkodliwym podirytowaniem a wybuchowym gniewem. Jeśli zestawić to z wydarzeniami ostatnich kilku tygodni, na raz stawało się jasne, że dolewanie oliwy do ognia nie leżało w niczyim interesie. Wichura odciągnęła część uwagi od szerzących się po okolicy jak zaraza plotek, które niesione siłą karczemnej paplaniny zdawały się powoli docierać do uszu dziedzica. Łatwiej było wierzyć w chorobę zboża, napad zbójników, nawet gadzie pomioty i mary leśne, gdy spichlerze w środku żniw świeciły pustkami. Ukrycie prawdziwych przyczyn zamieszania zdołało wyrwać się spod kontroli głównych zainteresowanych i najlepszym wyjściem z tej niezbyt komfortowej sytuacji było być może pełne wykorzystanie chaosu, który powoli oganiał cały hrabiowski majątek.

— Ściągać to. — Yura nieprzekonany najwyraźniej do poziomu sztuki budowlanej kogokolwiek poza sobą powrócił do nadzorczej roli ku niezadowoleniu większej części robotników. Nie było tajemnicą, że we wsi znalazł się zawsze ktoś ogarnięty potrzebą działania porządnie i niechowania problemów gdzieś w potencjalnej przyszłości. Mniej jasne było, czy lepiej gdy ta osoba decydowała o kształcie roboty. — Z wami wszystkimi to jak z małymi dziećmi.

— W tym tempie to my tego i za miesiąc nie skończymy — stwierdził Mirko, przesuwając się ku okapowi. — Albo będzie ojciec budował sam.

— Ty już nie cwaniacz, bo jak się ci pan hrabia do skóry dobierze…

— Chciałbym zobaczyć, jak jaśniepan sam tańcuje po dachu — Deska uderzyła z hukiem o ziemię, a najmłodszy z synów Yury balansując na połaci, wykonał ruch, który miał chyba stanowić figurę kuranta, ale przypominał raczej rozpijaczony chód błazna. Kyrylo parsknął śmiechem. — To byłby dopiero widok.

Yura machnął w końcu ręką, ukrywając jednocześnie rozbawienie, i wrócił do środka, znajdując inny pilny problem, wymagający jego uwagi. Od czasu ucieczki z Bystrycy Kyrylo oduczył się myślenia, że kiedykolwiek powróci do normalności, że w ogóle istniała droga, która zaprowadziłaby go na nowo do domu. Jakkolwiek bolałoby przyznanie tego choćby w ciszy własnych myśli, nie miał tam już miejsca, przyszłości nie było tam dla niego natomiast i wcześniej. Nahrowne obudziło w nim jednak stare sentymenty i niespodziewanie stało się fascynujące w swoich pozornych podobieństwach i powierzchownych różnicach. Ludzie, choć innych charakterów i przywar, dzielili zbliżoną mentalność i podobne trudy. Bywali więc w znany mu sposób uciążliwi, a zarazem niezastąpieni w potrzebie. Nawet fircyk Kuroczkin, choć zdawał się człowiekiem z zupełnie innego bieguna niż surowy Gostojmski, okazywał się charakteryzować tymi samymi szlacheckimi przypadłościami, które budziły w chłopie z Zahorwic już nie poczucie bezsilności a buzującą w krwi złość. Pobyt w majątku rozerwany był więc między milczenie przy robocie bliżej dwora, a nieraz szydercze chłopskie uwagi.

Południowe słońce sięgnęło wewnętrznych bielonych wapnem ścian, rozżarzając stodołę od środka i dając się we znaki nawet tym, którzy chowali się do tej pory w cieniu. Pot napływał do oczu, bardziej drażniąc niż przeszkadzając, co jednak spowolniło dalsze zmagania z więźbą dachu. Senność smaganych delikatnym wiatrem zbóż i szumiących brzóz powoli rozlewała się po okolicy, zniechęcając dodatkowo do dalszego wysiłku i zmieniając pracę w walkę już nie z drewnem a samym sobą. W sekwencję mechanicznych niemal ruchów wkradała się opieszałość, nieskutkująca jednak większą dokładnością, a raczej przeciwnie ryzykownym bałaganiarstwem. Obecność przybysza nie cieszyła się więc uwagą pracujących, którzy zignorowali go w pierwszej chwili czy to przezornie zauważając, że z mieszania się w pańskie sprawy nie przyjdzie im nic dobrego, czy też z czystego niechcenia.

— Widziałeś go tu wcześniej? — zapytał po jakimś czasie Mirko, ale gdy nie otrzymał odpowiedzi poza przeczącym kiwnięciem głową, wrócił do odmierzania odległości nowej łaty. — Wreszcie!

Kyrylo podejrzewał, że uwaga ta nie miała nic wspólnego z nieznajomym i szybko przekonał się, że miał rację. Jego przyjaciel skoczył na raz ku drabinie i bardziej zjeżdżając po niej niż schodząc, rzucił się biegiem w stronę idącej od polnej drogi siostry. Zorya odskoczyła, opierając ciężar dwojaków na biodrze i dając sobie czas na odłożenie koromysła i dwóch zawieszonych nań wiader.

— Gdzie ojciec?

— Za stodołą. — Brat odebrał od niej naczynie i nie czekając dłużej, dobrał się do jego zawartości. — Znowu szczawiowa? Jeszcze trochę i cały będę ze szczawiu.

— Następnym razem ja powygłupiam się na dachu, a ty będziesz sterczeć nad paleniskiem.

Obiad przerywany mieszanką złośliwości był swoistą tradycją, której nie tyle nie wypadało, ile nie należało przerywać. Zamiast tego bystryczanin przemył chłodną wciąż wodą twarz, ścierając z niej zmieszany z pyłem pot.

— A ten się zgubił czy co? — Zorya poprawiła spódnicę i skupiła uwagę na kręcącym się między starym spichlerzem a stodołą mężczyźnie. — Na ekonoma raczej nie wygląda.

— Jeno licho wie, ale pewnie jest ze dwora — odparł Kyrylo, po raz pierwszy nawiązując kontakt wzrokowy z, jak się wydawało, nowym gościem hrabiego.

Od Liliana CD. Jagody (do Ashera)

— Inaczej zapamiętałem tę okolicę.

— A czego żeś się spodziewał, że wszystko będzie takie samiuśko, jakieś tu dziesięć lat temu zostawił?

— Nie o to chodzi, Julian. Rozejrzyj się — mruknął Lilian, oglądając się za siebie.

Pusta droga za nimi i pusta przed nimi, jeno śnieg, dużo śniegu i grube sople lodu – jedyne, którym ten mróz był sojusznikiem – zwisające z okiennic, kilka bezpańskich psów łypiących uważnym spojrzeniem na dwójkę nieznajomych. Miną raz na jakiś czas płot lub dwa, za którym co wytrwalsze w monotonii dzieciaki wtykają marchewkę w nos bałwana, jeden drugiego przekrzykując. Przejdzie ktoś czasem przelotem, a może przemknie raczej, ze wzrokiem spuszczonym i głową ukrytą pod płaszcza kapturem, głową zasypaną lawiną własnej codzienności, po czym znika zaraz. Widmo człowieka, wspomnienie.

Nie podobało się mu to, co widział. Nie podobała mu się ta zima.

— Tutaj brakuje życia — kontynuował przemyślenia na głos. W tym głosie niepokoju trochę, trochę niezadowolenia. Lilian lubi, kiedy jest pełno życia. I lubi, kiedy jest tłoczno. Zwłaszcza wokół jego osoby. — Nie ma do kogo podejść, zapytać, zagadać. Ludzie przestali wychodzić na ulicę, do innych ludzi.

— No i słuszność mają. Pizga, że aż w zębach dzwoni, a spotkać można się też w karczmie i to z równie żywym skutkiem — rudowłosy towarzysz zwany Julianem podsumował treściwie. — Zresztą, ja to się im nie dziwuję. Mnie po całym tygodniu roboty w tej pizgawicy to też nie chciałoby się tego białego gówna więcej oglądać. Nie każdy żyje z dostarczania ludziom rozrywki, coby pozwolić sobie na pracę w godnych warunkach, imaginuj sobie.

— Imaginuję. Jeno racz oświecić do czego zmierzasz, bo chyba nie rozumiem — skontrował, niespecjalnie biorąc sobie personalny przytyk do serca. Ujął w dłonie przewieszoną przez tułów lutnię na skórzanym, zdobionym paseczku, szarpnął palcami o struny i zaraz zmarszczył brwi w reakcji na nieczysty dźwięk, który wydała. — Przecież my obydwoje właśnie z tego żyjemy.

— Ano, właśnie. Między innymi — Odpowiedź była ani to przecząca, ani twierdząca zanadto. Bard, znający swojego przyjaciela po fachu i nie tylko po fachu wystarczająco dobrze, o doprecyzowanie prosić nie musiał. — Dlatego im te tyłki odmarzają z przymusu, a my mamy luksus pozwolić sobie na to z własnej, nieprzymuszonej woli. Przywilej artysty, kurwa jego mać. Pomyśleć, że mógłbym go wykorzystać na coś znacznie przyjemniejszego, tfu.

— Nie prosiłbym cię o pomoc, gdyby to nie było ważne.

— Ach tak tak, sprawy rodzinne wagi najwyższej o stopniu wtajemniczenia tylko dla obeznanych, prawiem zapomniał! Uniżenie błagam o wybaczenie i dziękuję za uczynienie mnie szczęśliwym wybrańcem.

Ironią zaśmierdziało w chłodnym powietrzu, i w śniegu, i dałby sobie Lilian głowę uciąć, że w przeklętych soplach lodu też. Nawet w spojrzeniu jeżącego się na nich z ukrycia kocura.

— Tuż za rogiem karczma, o której wspominała Oczko, tam napijesz się piwa. Czy to będzie wystarczająco przyjemne, żebyś przestał marudzić? — Nie pozwolił się sprowokować. Julian często prowokował – nic nowego, dzień jak codzień. A jemu zazwyczaj to nie przeszkadzało.

Ale tym razem zwykłym zazwyczaj nie było. Sprawa naprawdę była ważna i nie pozwalała Lilianowi skupić się na niczym innym poza jej wykonaniem.

Sprawą była Jagoda. Konkretnie, odnalezienie jej. Po niespełna dziesięciu latach rozłąki.

— Miarkuj, bo wzruszę się zaraz. Kto to widział, tak dobrze mnie znać!

Bard parsknął pod nosem, wywrócił oczami, stosownie do prośby przemilczał. Zajął się przekręcaniem stroików w instrumencie.

Tuż za rogiem ciężkim barytonem zaszczekał pies, zaraz po nim znacznie cichszy, męski głos. Świst wysuwanej z pochwy klingi nie zdołał dwójki przyjaciół ostrzec przed potencjalnie czyhającym za rogiem niebezpieczeństwem, w punkt zagłuszony kolejnym szarpnięciem w struny.

— Kurrrw… — Julian gwałtownie zatrzymał się wpół kroku, odruchowym szarpnięciem za kołnierz powstrzymał od dalszej wędrówki także Liliana, bo ten, chwilowo nazbyt zaangażowany w strojenie lutni, żeby baczyć, co się wokół niego wyprawia, bez pomocy byłby wyhamować nie zdążył. I tyle byłoby z jego ważnej sprawy.

Szarpnięcie, w tej całej swojej odruchowości niekoniecznie delikatne, zmusiło nieprzygotowanego szarpanego do postawienia dwóch, chwiejnych kroków do tyłu celem utrzymania równowagi – szczęśliwie z powodzeniem, bo w tym niedelikatnie szarpiący już nie do końca skory był pomóc, czort go wiedział z jakich powodów.

— Uważaj jak leziesz, rzępoło przeklęty, boś nie jest już dłużej piesek królowej, co to wokół niego tuzin rycerzyków w zbrojach lata, a żeby cię tylko przypadkiem z tego twojego poetyckiego wniebowstąpienia nie wyrwać! — warknął z wyrzutem, który całkiem podstawnie zabrzmiał Lilianowi jako jeden tych wspomnianych, czarcich powodów. — Skapnąłbyś się dopiero, że cię na czubek miecza nadziali, jakby ci się w oczach mroczyć zaczęło, cholero!

Zbesztany z góry na dół, z lekka zszokowany nagłą wizją śmierci tak niechlubnej, że niegodnej nawet najnudniejszej ballady na świecie, Lilian znieruchomiał, wybałuszył wyrwane z rzekomego świata poetyckich wniebowstąpień oczy. Srebro wymierzanej w jego kierunku klingi odbiło się ostrzegawczo w oczu tych błękicie, prędko sprowadzając na ziemię.

A on jak stanął na dwóch nogach, tak stał. I się gapił.

— Cóż to, teraz kulasy posłuszeństwa odmówiły? Idziemy, wartko. Do tej twojej karczmy, co podobno niedaleko — ponaglił Julian, dziarsko klepiąc poetę po plecach. Widać, odwidziało mu się gniewać tak szybko, jak uwidziało. — A jak się tak koniecznie nadziwować potrzebujesz, to chociaż drogi nie wadź. Wybaczcie, mości eee… wojowniku, kolega coś dzisiaj nie-

— Zamorduję, zatłukę! Łeb ukręcę, wyrwę gołymi rękoma, ścierwo psom rzucę na pożarcie!

— Spokojnie panienko… ooo kurwa! — Lilian stał plecami do Juliana, nie widział go. Nie musiał wcale widzieć, żeby być pewnym, że on właśnie w tamtej chwili zrozumiał. Zrozumiał, choć musiał najpierw zobaczyć i nie jest mu już dłużej do śmiechu.

— Jagoda, siostrzy-

— Już ja ci dam siostrowania! — przerwała w połowie słowa, zmierzając w jego kierunku. Zacisnęła pięść na białym futrze, nie szczędząc siły przyciągnęła do siebie. Drugą pięść, tę trzęsącą się we wściekłości i rozgorączkowaniu, zawiesiła w powietrzu, gotowa do mordobicia. — Ty sukinkocie, psi synu, łachudro sprzedajna ty! A pożałujesz rychło, żeś miał czelność tą swoją gogusiowatą mordę tutaj pokazywać!

— Ejże!

— Poszedł won, bo zara i tobie się za tą panienkę w zęby dostanie!

— Ilya, odpuść — dodał ostrożnie Lilian, w pełni świadom powagi słów Jagody.

Ani po groźbie, ani po prośbie. Ilya nie odpuścił, próbując zapobiec bratobójstwu wdarł się pomiędzy rodzeństwo. Zgodnie z zapowiedzią, prędko za to zapłacił. Najpierw rzuciło się na niego coś czarnego, ciężkiego i kudłatego. Zachwiał się niebezpiecznie, ale w utrzymywaniu balansu doświadczony, zwinnie równowagę odzyskał. Ledwo co zdążył zakląć głośno i siarczyście, a już stracił ją ponownie pod wpływem obiecanego ciosu w twarz. Kości chrupnęły, polała się pierwsza krew.

— Ty mała… — dokończył niewyraźnie albo i może nie dokończył w ogóle, złapał się za nos, niedbale przetarł rękawem płaszcza krew strużką cieknącą na usta.

— Ani się waż do niej zbliżać, Julian.

— Patrzcie go. Pierdolony obrońca się znalazł, od siedmiu boleści!

— Co to za burda?! Rozejść się, zanim wszystkich po kolei za kraty powsadzam!

Obcy głos. Świst kolejnej klingi wysuwanej z pochwy, może dwóch. Strażnicy, pomyślał Lilian. Mamy przejebane.

— Bez obaw, panowie. Nie ma potrzeby interweniować, sytuacja opanowana — zełgał z przekonaniem, którego w rzeczywistości sam nie podzielał.

— Jużci widzę, jaka opanowana, tfu! — sarknął mężczyzna na przedzie – zdawało się, że dowódca patrolu – gapiąc się wymownie to na zakrwawioną facjatę Juliana, to na stojącą najbliżej niego Jagodę. — Bierzemy ich, chłopaki. Rudego i dziewkę.

Pierwszemu, który odważył się wykonać polecenie, przeszkodził towarzysz Jagody. Ostrzegawczo zawiesił klingę miecza w powietrzu, skutecznie odcinając drogę, spod ukosa łypiąc na strażnika ostrzegawczym spojrzeniem.

Lilian dobrze znał to spojrzenie. Ani się waż do niej zbliżać, mówiło.

— Z drogi, bo zatłukę.

Białowłosy ani drgnął. Tym samym pierwszy atak, który płynnie odparł i zaraz skontrował, ściągnął na siebie samego. Jagoda i Julian, jakoby nagle wszelkie wrogości względem siebie w niewypowiedzianym porozumieniu porzucili, solidarnym gestem jak jeden mąż pięściami na pozostałych strażników, tych broni pozbawionych.

Zza rogu wybiegło kolejnych trzech strażników. Razem ośmiu do czterech. Do trzech właściwie, bo jedyny z całej gromadki bard ani myślał do bijatyki stawiać, w zamieszaniu oddaliwszy się na całkiem bezpieczną już odległość, gdzie połamany nos, ręka czy lutnia, nie groziły mu z każdej strony.

Przyciągnięci hałasem gapiowie wyszli przed karczmę i domy, dzieci wołane przez oburzone matki pouciekały, psy szczekały, miecze odbijały się metalicznym szczękiem, przekleństwa padały jedno po drugim. Zrobiło się żywo, i głośno, i tłoczno.

Och, ironio, pomyślał Lilian. Dokładnie tak, jak zapamiętałem tę okolicę.

Od Zenita

Młoda klientka przekroczyła próg graciarni trzeci raz w tym tygodniu. Nie byłoby w tym prawdopodobnie nic dziwnego, w końcu ludzie odwiedzają różne sklepy, różne lokale, niekiedy codziennie. Problemem jednak był fakt, iż był dopiero wtorek, a ona sama przebierała niespokojnie nogami, gdy stawała przy wysokim regale i przyglądała się szklanym kulom, ostentacyjnie rzucając okiem w kierunku blatu, za którym na krzywym, chybocącym się krześle, siedział pan i władca dobytku. Posyłał jej całkiem nieśmiałe, z minuty na minutę coraz bardziej niezręczne uśmieszki, a ona jedynie chichotała pod nosem, odgarniając gęste loki za ucho.

Zabawkowa kolejka wykonywała właśnie kolejne, szóste już chyba, okrążenie na wijącym się gęstymi serpentynami torze podwieszonym pod sufitem na cieniutkich, ledwo widocznych z dołu nitkach. Okazjonalnie wydawała z siebie cichy brzdęk, gdy umocowany przy lokomotywie dzwoneczek podskakiwał nerwowo na jednym, niezbyt dobrze spasowanym fragmencie trasy. Wszystko było tak jak należy, spokojnie. Kadzidełko tliło się nieprzerwanie już drugi dzień, uchylone okna niekoniecznie pomagały pozbyć się duchoty w pomieszczeniu. Szczęśliwy, złoty piesek przysiadywał na drewnianym blacie i machał spokojnie swoją łapką z wypiekami na pyszczku, a czerwony wosk z ogromnej świecy formował kolejną piramidkę, skapując leniwie na wysoki, srebrny świecznik. Za to subiektka w swoich ciągle spadających okularach, krążyła wokół biednej dziewczyny, niczym pastwiąca się nad kupą gówna mucha, zachodząc ją to z lewej, to z prawej. Wypytując, czy może pomóc, ewentualnie dyktując ceny przedmiotów, przy których etykieta z ceną nadszarpnięta już zębem czasu, nie była wystarczająco czytelną. Dziewczyna starała się ją zbyć, odwoływała ją z uśmiechem, subiektka jednak, nieugięta, wracała jak bumerang, z tak samo świetlistym uśmiechem i sprężystym krokiem. Zenit parskał na ten widok, zwracając na siebie uwagę, którą zbywał lekkim ruchem nadgarstka.

Nie ruszała się ze swojego miejsca już od siedmiu minut, z uwagą śledził wskazówki na kieszonkowym zegarku, stukając palcem w metalową obudowę, wykutą na kształt koronki. Kolejny raz poprawiła włosy, subiektka znowu wsunęła okulary wyżej na własny nos, a on ponownie rzucił okiem na kurzącą się w rogu książkę, którą obiecał sobie zacząć już dobry miesiąc temu i której dalej nie ruszył. 

Niektórzy klienci pokręciliby nosem na jego niesubordynację, znajomi westchnęliby ciężko, a pomocnica wzruszyłaby ramionami, wierząc, że w następnym miesiącu, z pewnością mu się uda. Wspaniała dziewucha, czasem zbyt naiwna, ale wyjątkowo pozytywna i pełna wsparcia, nawet dla najbardziej poronionych pomysłów, którymi zdołał się z nią podzielić.

Subiektka nagle ruszyła na zaplecze, poproszona wcześniej o coś po cichu i gdy tylko zniknęła mu z oczu, klientka, nerwowym krokiem, rzuciła się ku drzwiom. W nabranej prędkości, dziwnym zamotaniu, potknęła się raz, drugi, a z dużej, lnianej torby, wypadła nagle obła, szklana kula, błyszcząca się różowawą łuną. W popłochu zaczęłą błądzić dłońmi przy podłodze, szukając skradzionego skarbu i w chwilę moment zniknęła z antykwariatu. 

Mężczyzna z krzykiem na ustach zerwał się na nogi, wyminął biurko, uderzając i tak już bolącym biodrem o jego kant, a następnie wyleciał na skrzyżowanie ulic, szukając wzrokiem bujnej grzywy, która znikała właśnie przecznicę dalej. 

— Cholera! Złodziejka, na litość boską, pomocy — krzyczał, gubiąc po drodze dech i potykając się co drugi krok, gdy w amoku i pod wpływem adrenaliny, pędził, nie zważając na przechodniów, byle nadgonić dystans, który ustanowiła między nimi, na swoich, mimo wszystko, krótkich nogach. 

Szukamy ktosia :]

Od Arienda do Missi

Stukot kufli piwa się roznosi,

Wypijmy panowie za Sandera zdrowie!

Część mężów damy do tańca prosi.

Cała tawerna zatopiona w rozmowie.

Noc jest młoda, więc bawmy się wszyscy!

Nie pora na smuty, nie pora na kłótnie.

Dnia dzisiejszego wszyscyśmy bliscy,

Pijmy nim barman dostęp do piwa utnie!

— CISZA!

W całej tawernie zapadła grobowa cisza, wszyscy jak jeden mąż odwrócili głowy i spojrzeli na stojącego przy barze niewysokiego, siwego mężczyznę. Stał on z rękami opartymi na biodrach, mierząc gości piorunującym wręcz wzrokiem.

— Koniec tej waszej zabawy! — warknął, sarkastycznie akcentując ostatnie słowo.

Popatrzył na siedzącego na stole młodego mężczyznę. Małymi oczkami przyjrzał się jego barwnemu ubiorowi. Bard, nie było wątpliwości. Aż sobie zakpił pod nosem, że tylko bardowskie błazny ubierają się tak, jakby brysowskiemu bachorowi dano białe szmaty oraz kolorowe farbki i powiedziano mu: Róbta co chceta. Splunąłby aż na podłoże, gdyby nie fakt, że to była jego tawerna.

— Ty! — Kiełbaskowatym palcem wskazał barda. — Wynocha!

Nim bard zdążył w jakikolwiek sposób zareagować, niespodziewanie w jego obronie stanęła pewna kobieta.

— Panie gospodarzu, przecież to bard Ariend! — broniła artystę, wyraźnie oburzona. — Nie można go tak po prostu wygonić...!

— Zamilcz, dziewucho! — uciął jej wypowiedź właściciel. — Nie będę tolerować muzyki ani tego, kto ją praktykuje!

Ponownie cisza ogarnęła tawernę. Goście zaczęli wymieniać się spojrzeniami, ktoś tam coś szepnął do kogoś innego. Wydawało się, że ta nieprzyjemna atmosfera będzie się tak utrzymywać jeszcze z dobrą chwilę, gdy nagle po całym pomieszczeniu rozszedł się teatralny śmiech.

Ariend otarł palcem wyimaginowaną łezkę, jaka mu się zakręciła w oku. Skupiwszy na sobie uwagę pozostałych, poprawił swój kapelusz i uśmiechnął się niewinnie.

— Jeszcze nie spotkałem się z mówieniem o muzyce jak o jakichś mrocznych rytuałach czy nielegalnych działaniach! — powiedział tonem, jakby był pod wrażeniem słownej kreatywności gospodarza. — Martwimy się, że muzyka zrani? — udał zmartwiony głos.

Szarpnął strunami mandoliny, instrument wydał z siebie przyjemny dźwięk.

— Ach, o nie! — zawołał wtem Ariend. — Nic mi nie jest! — Znów się zaśmiał.

— Won mi stąd! — fuknął właściciel, wskazując ręką drzwi. — Działasz mi na nerwy! Geran, zajmij się nim! — zwrócił się do kogoś z tłumu.

Ariend zakrył cień niepokoju uśmiechem. Nie miał pojęcia, czemu gospodarz nagle wpadł i zrobił awanturę o zwykłe zabawianie tłumu – stary pryk powinien wręcz się cieszyć, że tylu gości miał – ale widząc, jaki obrót zaczynała przybierać sytuacja postanowił nie wnikać w sprawę. Teraz to chyba wypadałoby się ładnie wycofać. Już i tak trochę zarobił za swój wieczorny występ.

Dum.

Nagłe uderzenie czegoś o stół tuż za jego plecami spowodowało, że poderwał się na równe nogi jak poparzony. Bardzo jednak pożałował tej decyzji, kiedy przez uszy przebrnął jakże niemiły dźwięk rwącego się materiału.

Odwrócił się na pięcie, jego oczom ukazał się złowrogo wbity w stół nóż. Momentalnie spuścił wzrok na swoją pelerynę.

— HYYYY — zapowietrzył się aż.

Wziął do ręki materiał, rozerwany u dołu na całkiem sporą długość (na oko patrząc pół łokcia). Palcami drżącej lekko dłoni przejechał po naderwanej krawędzi, wstrzymał na moment oddech. Moja peleryna, moja piękna peleryna! Rozerwana, rozerwana! Wpół żywa!

— Jak tak można-aaaaa! — Skrzywił się, gdy poczuł nagły ból.

Popatrzył na swoje ramię, na którym zaciskała się masywna dłoń. Podniósł głowę i spojrzał na rosłego mężczyznę, z wyglądu trochę podobnego do starego właściciela, tylko znacznie młodszego. Spoglądał on groźnie w twarz barda, jak gdyby był gotów przejechać jego twarzą po podłodze. I może nawet chciał to zrobić.

Ariend nie czekał, aż tamten zacznie działać. Korzystając z pierwszej okazji nastawił płasko dłoń i dmuchnął w nią.

Znikąd pojawiła się garść złocistego pyłu, która poleciała prosto w twarz przeciwnika. Mężczyzna warknął pod nosem, odruchowo puścił Arienda. Cofnął się o krok, machając rękami odgarnął pyłek; drobinki zniknęły tak nagle jak się zjawiły. Zamrugał parę razy, spojrzał na barda... a raczej miejsce, gdzie tamten powinien stać.

Otworzył szeroko oczy, pospiesznie się rozejrzał.

— Gdzie on jest?! — syknął.

Goście popatrzyli po sobie, ktoś wzruszył ramionami.

Ariend wypadł przez drzwi z tawerny, pospiesznie narzucił na siebie opończę, gdy przeszył go zimny wieczorny wiatr. Półbiegiem oddalił się od budynku, o mało nie poślizgnął się na oblodzonej drodze.

Poprawił przewieszoną przez ramię mandolinę, westchnął.

Zdarzało mu się uciekać przed różnymi osobami: nieopanowanymi pijakami, bandytami, handlarzem, któremu nie chciał zapłacić za podwózkę. To był jednak pierwszy raz, kiedy musiał wiać przed właścicielem tawerny, bo się muzyka nie spodobała. Ha, nie spodobała się muzyka! Aż mu się przykro zrobiło, że stary nie miał żadnego gustu. Przecież to był wielki i wspaniały bard Ariend! Jak można nie lubić jego utworów?

Zatrzymał się wtem, spojrzał za siebie na jeszcze widoczną tawernę, marszcząc brwi w złości.

Czyżby wielbiciel Eda Herena?!

— Pff, pewnie tak, skoro nie ma gustu! — prychnął do siebie.

Jeszcze ten bęcwał, który mu zniszczył pelerynę. Ariend powinien później wrócić tam i zażądać rozliczenia.

Słońce zaglądało już sponad horyzontu, kiedy Ariend podziękował miłej parze za przenocowanie go u siebie. Dorwał podróżnego handlarza i skorzystał z tego, że tamten jechał do najbliższego miasta.

Parę godzin później postawił stopę na świeżo odśnieżonym chodniku. Przeciągnął się raz, wziął głęboki wdech. Podniósł nieco głowę, ciesząc się promieniami słonecznymi, które przyjemnie grzały. Nawet wiatr tak nie wiał; było cieplej niż zwykle.

Pogoda świetna – humor już mniej. Ariend nadal przeżywał wczorajsze wydarzenie. Bo naprawdę, jak można tak po prostu komuś zniszczyć ubrania? Zero szacunku dla drugiej osoby! Zero! Ariend nie po to wydał pieniądze na tak piękny strój, by ktoś sobie go rwał. Musiał czym prędzej coś z tym zrobić. Nie mógł się tak przecież prezentować.

Trochę poświęcił czasu na odszukanie odpowiedniego miejsca (instrukcje przechodnia, którego spytał o drogę nie były do końca jasne), ale za to mógł przejść się po mieście. Astenhorp. Dawno tu nie był, aż wracały wspomnienia. Ciekawe, czy mógłby znowu znaleźć okazję, żeby zagrać przed większą publicznością.

Wreszcie dotarł do punktu docelowego. Zakład krawiecki; ponoć bardzo dobry, a przynajmniej tak ktoś powiedział. Zmierzył wzrokiem szyld, po krótkim wdechu pchnął drzwi.

— Dzień dobry! — ujawnił swoje przybycie melodyjnym tonem.

— Już idę! — miły dla ucha głos dobiegł z oddali.

Chwilę później zjawiła się właścicielka tego głosu. Bardzo młodo wyglądająca kobieta z burzą rudych włosów wyłoniła się w pośpiechu zza rogu.

— Dzień dobry, w czym mogę...? — zamilkła nagle, widząc barda.

Zmierzyła go wzrokiem z góry na dół, otwierając szerzej oczy. Ariend również jej się przyjrzał. Skądś ją chyba kojarzył. Nie, nie chyba. Na pewno. Zdecydowanie.

Zdjął swój kapelusz, wykonał zgrabny ukłon.

— Ach, czy my się czasem gdzieś nie widzieliśmy? — zapytał z szarmanckim uśmiechem na twarzy. — Raczej nie zapomniałbym twarzy tak urodziwej damy.

Od Lucjusza CD. Striełki

Koszmary dzielą się na dwa rodzaje — koszmary straszne i te straszne jeszcze bardziej. O tym, do której grupy zaliczał się dany przypadek, decydował zaawansowany, złożony system rzetelnie rozpatrujący wszelkie niekorzyści płynące z efektów wydarzenia. Stąd też, kiedy w pewną środę rozpędzony pies przewrócił stolik, a wraz ze stolikiem na ziemi znalazł się Lucjuszowy obiad, o tym, iż był to koszmar wyłącznie straszny, świadczyła szeroka gama możliwych ewentualności. Na paradoksalną stronę koszmaru nie tak okropnego przemawiał dzień tygodnia, mógł być to bowiem poniedziałek, kiedy Lucjusz cierpliwości zanadto nie miał. Na talerzu mogły znajdować się produkty mączne, do których Von Behem pałał nienaturalnym dla poważnego człowieka uczuciem na tyle silnym, by przy okazji każdego mącznego posiłku cieszyć się jak dziecko. Na obiad nie składały się jednak okrągłe kluski z dziurą w środku, a raptem najtańsze ziemniaki ze skromną ilością mięsa ułożonego w bezładną kupkę tuż obok. Proces myślowy zachodzący w głowie Ciemiernika zdaje się więc jasny. Choć bibliotekarz gardził życiem, jak na ponurego mieszkańca Astenhorpu przystało, podział na koszmary koszmarne i koszmarniejsze chronił go od szaleństwa.

Wszak tego dnia starał się nie nadwyrężać zbytecznie swoich zszarganych porankiem nerwów, zacisnął dłonie w pięści, gdy przy swoim najdroższym stanowisku spostrzegł delikwenta proszącego się o zaliczenie do koszmarów drugiej kategorii. „Cholera jasna”, zaklął w myśli. „Coście się tak uparli, by pchać mi się dzisiaj za blat?”. Przeklinał w duchu wszystkich, którzy tego dnia zapragnęli na własną rękę przeszukać zbiory informacji, jakimi dysponowała biblioteka. Rankiem była to kobieta w czerwieni, ot, prosta studentka, jakich w okolicy było na pęczki. Lucjusza nudzili już ordynarni uczniowie, którzy odwiedzali świątynie książki wyłącznie po to, by z wahaniem — lub bezczelnym znużeniem — dyktować mu tytuł zadanej lektury, po jaką nie sięgnęliby, gdyby nie polecenie profesora. Czasem zamęczali Bogom ducha winnemu bibliotekarza opowieściami o zbliżającym się egzaminie, innym razem zwierzali się z problemu z pracą pisemną, którą to oddać mieli lada dzień. Von Behem, przewracając niezauważalnie oczami, nijak nie reagował na ckliwe wyznania studentów. Część z nich wyraźnie nie radziła sobie z materiałem, ale nie był to bynajmniej problem natury bibliotecznej, toteż wychodził poza kwalifikacje Lucjusza. Nie przypominał sobie, by w wolnych chwilach studiował psychologię, a niekiedy miewał wrażenie, jakby oczekiwano, by, usłyszawszy gorzkie żale skrzywdzonych studentów, wysuwał zza blatu kozetkę i proponował darmową poradę z herbatą w gratisie.

Płacili mu zbyt mało, żeby dzielił się z kimkolwiek swoją herbatą.

Tamtego poranka, kiedy kobieta zdecydowała się na brutalne naruszenie jego przestrzeni osobistej, Lucjusz, szukając stosownych papierów, przewrócił swoją filiżankę, tak że cała jej zawartość — wiśniowa melisa — wylała się na blat, mocząc tym samym liczne dokumenty skrzętnie na nim poukładane. Zaklął, jak to miał w zwyczaju, tylko w głowie. Jego ręka powędrowała do szuflady, z której zamierzał wyjąć starą szmatę, jakiej to używał w nagłych sytuacjach. Ścierki jednak nie było. Wyrzucił z siebie kolejne pełne irytacji westchnienie i, zanim skierował się ku zapleczu, w którym ścierek mieli co niemiara, odłożył na bok wszystkie suche rzeczy znajdujące się w obrębie różowej kałuży. Wpierw książka, zielone tomisko zwrócone na niedługo po otwarciu biblioteki. Otwarta gdzieś na początku, ze wskazanym defektem w postaci odciśniętego na kartce sosu, wylądowała na wózku ze zwróconymi tytułami. W to samo miejsce odłożył gruby plik papierów i otrzymany przed godziną list, na wpół otworzony, jakiego krótka lektura zmusiła Von Behema do odłożenia poczty i zajęcia się czymś mniej obciążającym. Przeczytał wyłącznie nagłówek — nadawcę, miejsce, datę i kilka słów otwierających list. Pismo od Sądu Regionalnego w Astenhorpie nie sprawiało, że Ciemiernik czuł się jakkolwiek zachęcony. List wylądował więc na książce. Nic dziwnego, że bibliotekarz zupełnie o nim zapomniał — cienki, z beżową kopertą wtopił się w tło stronic, toteż, ledwo wrócił z zaplecza z naręczem ściereczek, zamknął wolumin i przesunął wózeczek poza obręb swojego stanowiska.

Lucjusz Von Behem, w rzeczy samej, był człowiekiem wyjątkowo roztrzepanym. I, co ciekawe, wreszcie za to zapłacił.

Wtedy właśnie, między jedną wyprawą na zaplecze a drugą, natrafił na kobietę pieczołowicie przeglądającą biblioteczne dokumenty. Z odległości zdawało się, jakby czegoś szukała i właśnie na to postawił bibliotekarz — Lucjusz przepędził ją z jednakowym oburzeniem, jak gdyby parzyła sobie właśnie herbatę z jego paczki. Kobieta uciekła w popłochu, zanim mężczyzna zdążył zastawić wyjście. Nie krzyczał za nią — ledwo wybiegła zza biurka, uderzając o wózeczek z książkami, zniknęła za filarem, a później rozległ się tylko trzask zamykanych drzwi. Von Behem wiedział, że powinien był ją zatrzymać, a później zgłosić sprawę straży. Chociaż wówczas sprawa spłynęła po nim jak po kaczce, po niedługim czasie odezwały się w nim pierwsze wyrzuty sumienia.

Kiedy popołudniem książkowy wózeczek opustoszał, Ciemiernik przypomniał sobie o liście. Odetchnął głęboko, zamykając oczy i starając się przywołać w głowie obraz tomiska — nie przypominał sobie jego nazwy ani gatunku, wiedział tylko, że był zielony i całkiem ciężki (o czym świadczyły załamujące się pod jego ciężarem ramiona, gdy przenosił go z biurka na półeczkę wózka). Sprawdził też karty, jednak ułożenie ich w sposób alfabetyczny nijak nie pomagało. Nie był w stanie przypomnieć sobie nazwiska studenta, który ją zwrócił. Na Bogów, wszystkie brzmiały tak samo!

To nie tak, że Lucjuszowi szczególnie spieszyło się do stawienia w sądzie — ba! Oddałby kawałek własnej wątroby, choć najpewniej nadwyrężonej przez alkohol, byleby móc udawać, że wezwanie wcale nie dotarło, zagubiło się gdzieś w sortowni, zostało wysłane z opóźnieniem lub na niewłaściwy adres. Instynktownie wypierał ze świadomości powrót przedawnionej sprawy. Ostatnimi czasy sypiał zbyt dobrze. Jeszcze rok temu nie spał niemal wcale.

Mimo to wcale nie chodziło mu o to, by list zgubić, skoro już dotarł. Wymówka o zjedzeniu listu przez psa nie zadziałałaby, gdyby stanął przed obliczem sędziów. Jeszcze większym problemem okazało się to, że Lucjusz, nie chcąc jeszcze bardziej psuć sobie humoru, odłożył papier jeszcze zanim dotarł do wersu zawierającego datę rozprawy.

Von Behem odnalazł współpracownika w dziale z poezją.

— Płacą ci za to — rzucił mrukliwie, widząc, z jaką niedbałością Rewyn Wynte układa tomiki.

Krępy mężczyzna o zmęczonych oczach spojrzał na niego spod brwi i uśmiechnął półgębkiem. Zdaniem Ciemiernika Rewyn uśmiechał się zbyt często i ze zbyt błahych powodów. Nie było to nic złego, prędzej podziwiał jego nastawienie do codzienności.

— Odkładałeś książki z wózka, prawda? — ciągnął Lucjusz, nie bacząc na to, że Wynte otwierał już usta, by udzielić niewątpliwie błyskotliwej odpowiedzi na poprzednią zaczepkę.

W zamian za to skinął głową.

— Tak, odkładałem, bo jaśnie Lucjusz Von Behem kręcił się gdzieś po przyrodniczym. — Na moment zaprzestał wyjmowania książek z jednego z wielu wózeczków rozstawionych po całej bibliotece.

Ciemiernik zmrużył oczy i puścił uwagę mimo uszu.

— Na wierzchu leżała książka. Gruba, zielona obwoluta.

— Jedna z części tej ośmiotomowej serii kucharskiej? Bracie, na bogów, kto by to czytał? — Rewyn wzruszył ramionami. — Interesujesz się kuchnią?

— Powiedzmy. — Jedno z kłamstw, w rzeczywistości Lucjusz przyłapywał się na złym przyrządzaniu kurczaka, nie mówiąc już o wyszukanej kuchni. Sądził jednak, że ta wersja zapewniała mu bezpieczeństwo. Wynte lubił drążyć.

Rewyn patrzył na niego ciemnymi oczami Apreńczyka. Bibliotekarz wiedział, że Wynte lat miał być może trzydzieści, nie więcej niż on sam, z pochodzenia Apreńczyk, sercem Enryńczyk, z ojcem z Rewrun. Rewyn wspominał niejednokrotnie, że do Aprenii wyjechał być może w wieku pięciu lat, a do stolicy Rietvy wrócił w roku 1276 i utknął w niej na dłużej, niż by oczekiwał. Był wysoki na metr siedemdziesiąt, po matce odziedziczył brązową karnację, brązowe oczy i brązowe loki, chociaż przez ostatnie pięć lat jego skóra i włosy zdążyły nabrać mniej wyrazistej barwy. Lucjusz nie dopytywał nigdy o nic, co wiązało się z przeszłością jego współpracownika, jednak ten zadbał o to, by Von Behem wiedział możliwie jak najwięcej.

— Nie pamiętam, żebym to odkładał. To dziwne, byłem z tobą, gdy tamten mężczyzna ją oddał. Sam widziałem poplamiony tytuł. — Rewyn oparł dłonie o biodra. — Gdybym ją widział, pewnie zwróciłbym na to uwagę. Tak poza tym… — Przechylił głowę. — Naprawdę wziąłeś się za gotowanie?

Lucjusz wydał z siebie przeciągłe westchnienie i, odwróciwszy się na pięcie, już w marszu niemrawo podziękował Apreńczykowi. Sytuacja nijak mu nie sprzyjała i powoli dopuszczał do siebie tę myśl — niechętnie, acz z rozsądkiem. Był niemal pewien, że to w książce musi znajdować się list, miał przecież przed oczami, jak wrzucał go między stronice, a później, jak zamykał książkę w pośpiechu. Wszak bibliotekarz na znakomitą pamięć nie narzekał, nie oznaczało to, że mogły pojawiać się w niej luki.

Ciemiernik nie cierpiał książek kucharskich, ani niczego, co w jakiś sposób wiązało się z przebywaniem w kuchni. Nie potrafił gotować, przygotowywał sobie tylko herbatę i zdawało się, że właśnie na niej żył, bezradny jak dziecko. Chodził do tych zatęchłych tawern, zamawiał jedzenie i zwyczajowo zaszywał gdzieś w kącie lub, jeśli tylko kucharz był mu przychylny, brał posiłek na wynos, byle ograniczyć przebywanie wśród dużej ilości zdecydowanie zbyt głośnych ludzi — w szczególności dzieci. Kiedy już zmuszał się do jedzenia, co działo się rzadko, ponieważ wydawałoby się, że Von Behem w najlepsze dni spożywa tylko połowę swojego zapotrzebowania, znajdował miejsca stosownie ciepłe i odludne. Jadł szybko, jakby nie chciał tracić czasu na posiłki. Co więcej, Lucjusz Von Behem miał niezdrową obsesję na punkcie dźwięków, które wydają jedzący ludzie, stąd też, ilekroć spożywał jedzenie w bibliotece, robił wszystko, co w jego mocy, by przeżuwać jak najciszej. Siorbać też nie znosił. Bogowie, powinien stworzyć listę rzeczy, które w ogóle jakkolwiek tolerował.

Pozycja numer jeden, koty. Lucjusz lubił koty na tyle, na ile można tolerować obecność niezależnych jednostek sierściastych. Koty, w jego opinii, dominowały nad psami, ponieważ były samodzielne i nie wymagały niepotrzebnie dużo uwagi. Bibliotekarz nie miał co prawda kota, jednak kiedyś, gdy był jeszcze młody i piękny, opiekował się kilkoma. Choć jego ojciec wołał na nie kolorami lub cechami charakterystycznymi, dla Lucjusza były kotami o imionach wysublimowanych, noszącymi miana historycznych władców ze wszystkich zakątków Lądów.

Lista zawierałaby w sobie jeszcze kilka spraw, książki, herbatę i kilka ziemskich, bezwartościowych rzeczy, z których Ciemiernik czerpał przedziwną przyjemność. Być może spisze ją na święta.

Bez względu na to, czy Lucjusz lubił bardziej koty, czy herbatę, jego uwadze nie umknął przybysz, który odnalazł przyjemność w obracaniu jego stanowiska wniwecz. Bibliotekarz nie ukrywał, że wolał tych gości, jacy przychodzą z zapowiedzią. Ach, i zachowują konieczną kulturę, ale to był mu w stanie wybaczyć, studenci nie należeli do gatunku jakkolwiek pokornych.

Jeden ze stojących przy biurku postawił na blacie stos książek. Lucjusz rozpoznał go tylko ze względu na to, że był stałym bywalcem biblioteki, najpewniej również dosyć pilnym studentem, ponadto niezwykle ułożonym — nie mówił o sobie więcej, niż bibliotekarz chciał wiedzieć, stąd jedyną rzeczą, którą na temat delikwenta Von Behem wiedział, było nazwisko i być może imię, gdyby wytężył zwoje. Chłopak odczekał chwilę, oczekując, aż bibliotekarz go odprawi.

Drugi mężczyzna skrupulatnie wertował karty, na których układaniu Lucjusz spędził całe zeszłe popołudnie. Alfabet posypał się zupełnie, za sprawą czego — jak po całym zajściu odkrył Von Behem — „M” odnalazło swoje miejsce gdzieś między „C” a „D”, a „E” wylądowało się gdzieś na szarym końcu, wpół kart spod „T”.

— Niech pan się nie kłopocze, już przejąłem. — Nieznajomy ze swobodą poruszał się po bibliotecznym stanowisku, a emanująca od niego pewność siebie sprawiała, że Lucjusz był niemalże gotowy uwierzyć, iż mężczyzna faktycznie jest bibliotekarzem, który być może umknął jego spojrzeniu lub wrócił z urlopu. Ciemiernik jednak znał wszystkich, a o nowych dowiadywał się z tygodniowym wyprzedzeniem. — Chociaż mógłby pan mi przypomnieć, gdzie znajdują się listy z ostatnio wypożyczonymi pozycjami? Odnoszę wrażenie, że nie są w miejscu, w którym powinny być. Dla efektywności powinniśmy przestawić je, o tu, na przykład. — Jego ręka posunęła nieznacznie w prawo, w miejsce, w którym Von Behem zwyczajowo stawiał herbatę.

Lucjusz powoli wypuścił powietrze.

— Ciekawa przypadłość — rzucił, kierując się ku jednemu ze stołów. Przysiadł na nim, krzyżując ramiona. — Wydawało mi się, że mniej więcej przed dwoma tygodniami wspólnie, to jest, z moimi współpracownikami, ustaliliśmy, gdzie można znaleźć poszczególne karty. Czy to nie elementarna wiedza, wiedzieć, gdzie sięgać, żeby odnaleźć szukane dokumenty? Coś o efektywności, tak, zakładam, że ta znajomość znacznie przyspiesza proces przyjmowania zwracanych książek. Panie… — uniósł głowę. Miał dwa uderzenia serca, by przypomnieć sobie nazwisko studenta — …Bourne, jak mniemam. — Ku jego uldze, uczeń przytaknął. — Może pan iść.

Student ponownie skinął głową, jakby speszony i zdezorientowany, po czym szybkim krokiem oddalił się w stronę drzwi wyjściowych. Lucjusz odprowadził go wzrokiem, przyglądając się spiętej posturze Bourne’a.

— Demencja? Problemy z pamięcią? Być może z samopoczuciem? — Ciemiernik mówił dalej, wyjątkowo spokojnym tonem. — Mniejsza z tym, nie mam czasu na takie bzdury. Biblioteka Uniwersytecka Astenhorpu dziękuje za twoje wsparcie, teraz możemy się pożegnać.

Lucjusz nie chciał grozić mu strażą, przez problemy z funduszami nie posiadali własnego oddziału. Chciał możliwie jak najsubtelniej dać nieznajomemu do zrozumienia, że wolałby, by ten opuścił teren biblioteki bez zbędnego prowokowania, ponieważ bibliotekarz nie miał głowy do pojedynków. Ten, jakiekolwiek imię nosił, był zdecydowanie jednym z najodważniejszych — nieczęsto ktoś zakradał się za biurko, jednak jeśli do tego dochodziło, chojracy czmychali, ledwo spostrzegali zbliżającego się pracownika. Ten zaś stał tu, jakby oczekiwał reprymendy.

Von Behem zastanawiał się czasem, czego ludzie tu szukali. Dla postronnych biblioteka była najmniej ciekawym miejscem w mieście, a jedyne, co można było odnaleźć w półkach stanowiska głównego, były literki składające się na imiona i nazwiska mieszkańców stolicy i jej okolic, a także tytuły książek, które wypożyczali.

— Zazdrosny mąż, który szukał nazwiska swojej żony, by posądzić ją o czytanie książek erotycznych? Mamy w zbiorach kilka pozycji dedykowanych mężczyznom, jeśli o to chodzi. Kryzys wiary? Mogę zaproponować kilka lektur, jakie sprawią, że podważysz wszelki sens świata i najpewniej pożałujesz zgłębiania jego tajemnic. A może problem z prokrastynacją i chęć nauczenia się kilku przepisów? Proszę bardzo, mamy i książki kulinarne. Wystarczy poprosić.

Od Striełki do Lucjusza

   Byłaby to przestrzeń iście klimatyczna. Gdyby się postarała, mogłaby być tym ukrytym przed wzrokiem większości gabinetem pełnym starych mebli, do którego rozpraszane światło smugami wpadało przez niewielkie okno przy suficie, a człowiek obawia się zapalić świeczkę w obawie, że jeden nieuważny ruch zdezmaterializuje z tego świata wszystkie okoliczne sterty papierów. Ten obraz mógłby nawet dopełnić pewien zmęczony człowiek, który siedział przy biurku i w skupieniu pisał coś na drogim welinie. Prędko mogło się jednak okazać, że jest to tylko nieświadoma iluzja istnienia jakiegokolwiek dekorum, bowiem Jutrogost nie był zadowolony z nastroju pomieszczenia. Gdyby on mógł decydować, na pewno wolałby mieć więcej światła i meble, które nie wyglądają, jakby Utkinowie zabierali się do ich wyrzucenia przez lata. Byłby też wdzięczny, gdyby mógł liczyć na większą przestrzeń i nie musiał wybierać między możliwością położenia się na sieni, a postawieniem sobie w komórce roślinki.
  Striełka uniósł głowę znad welinu, kiedy usłyszał, że coś człapie przy drzwiach. Było niewysokie, puchate i nazywało się Fedya Rodionov. Dokończył pisanie zdania, a następnie wstał i otworzył wejście do pomieszczania, a szpic wesoło wbryknął do środka. 
 – Rekonesans kamienicy pomyślny? –  zapytał się Striełka psa, ale nie zdawał się czekać zbyt długo na ewentualną odpowiedź. Powrócił na swoje miejsce przy biurku, kątem oka obserwując jak Fedya uzurpuje sobie przestrzeń na pościeli jego sieni. Człowiek postanowił kontynuować swój monolog poważnym tonem, spowalniając prędkość mówienia, jakby powoli dobierając słowa. Zamoczył końcówkę pióra w kałamarzu. – Przybyliście w odpowiednim czasie. Właśnie chciałem się odnieść do treści waszego listu, książę. Strona pierwsza, akapit trzeci.  Czy jesteście pewien, że jest to najodpowiedniejszy dobór metafory? Gdyby moim mianem było van der Burgh widziałbym ją przecież zarówno jako wasz kochanek jak i lennik. Jako pierwszy, mógłbym być lekko zdegustowany, jako drugi zauważyłbym nieudolnie ujętą groźbę wypowiedzenia wojny. Czy naprawdę uważacie, że możecie sobie na to pozwolić? W tym akapicie listu jesteście dokładnie na granicy między prostą paplaniną, a wprowadzeniem namiętnego nastroju i chcecie, aby w tym konkretnym momencie król zatrzymał się, aby przemyśleć wasze słowa? Rozkojarzy się na chwilę i stracicie to, nad czym pracowaliście przez ostatnią stronę. Czy jesteście pewien, Fedyo Rodionovie, że naprawdę chcecie do tego dopuścić, byleby pochwalić się, że znane jest waszemu majestatowi pojęcie taktyki spalonej ziemi?
  Szpic zamerdał ogonem, nie mając najmniejszego pojęcia, o co Jutrogostowi chodzi.
– Tak, tak. Rozumiem, chodziło o motyw pięknej wojny, naturalnie. – człowiek powrócił do swego zamyślenia, uderzając palcami o blat biurka. – Spodziewam się jednak, iż moja sugestia została zaaprobowana i zamienimy metaforę na coś mniej barbarzyńskiego.
   Zastanowił się nad czymś dłużej, a następnie przepisał tę część listu w bardziej przystępnej formie. Następnie powrócił wzrokiem do oryginału. Uważnie przyjrzał się, w jaki sposób władca Wotrilu zapisuje w swojej prywatnej korespondencji bardziej i mniej udane ozdobniki czy inne farfocle, a następnie skopiował je. Pozwolił sobie też na zaryzykowanie wykorzystania użycia kilku niesymetrycznych symboli serduszek zamiast kropek w kilku strategicznych miejscach. Raz na jakiś czas przerywał milczenie, aby skierować specyficzny monolog do swojego psa. Zaskakująco zdawał się wyciągać w jakiś sposób wnioski z tych konwersacji, chociaż pupil nie zdawał się być bynajmniej zainteresowany bezdrożami wyobraźni swego ukoronowanego imiennika. Jutrogost miał jednak wystarczająco wiele przyzwoitości, aby zakończyć je, kiedy treść korespondencji księcia zawiodła w przestrzenie demoralizujące dla szczeniaka. Człowiek pozwolił sobie wyłącznie na zmęczone westchnięcie, kiedy kontynuował swoją pracę. Uczytelniał następne i następne paragrafy,  wkrótce dodał też parę zdań spajających lepiej rozbieżne myśli księcia i zastanowił się, czy nie oszczędzić Viktorowi van der Burgh kilku topornych hiperboli i pokazu najbardziej niepoprawnie wykorzystanego zdrożnego słownictwa swego kochanka. Uznał jednak, że usunięcie nazbyt wielu fragmentów, naruszyłoby naturalność tak prywatnej konwersacji. Postanowił jedynie zastąpić te kilka, które brzmiały, jakby książę niedawno zabrał się za lekturę kilku ordynarnych chłopskich skarg i najwyraźniej wyniósł z nich wyłącznie terminologię związaną z reprodukcją zwierząt gospodarskich. Na koniec musiał też dokładnie przemyśleć, czy końcowe pożegnania na pewno powinny zawierać zwrot z prośbą o posłanie pozdrowień dla królowej. Nie był pewien, czy jest to najbardziej kulturalne zagranie, kiedy właśnie przysłało się jej mężowi kilka stron solidnej erotyki.
   Zajęło mu to całkiem dużo czasu. Fedya zdążył wielokrotnie wyjść i wejść do pomieszczenia, a ambasador przybył się zapytać, czy Striełka żyje i czy raczyłby przygotować mu obiad coś do jedzenia. Utkin był w stanie podważyć prawdę pierwszego stwierdzenia, witany martwym wzrokiem szpiega i musiał zmierzyć się z faktem, że jego teoretyczny służący zdawał się być zajęty swoją rzeczywistą pracą.
    Ostatecznie jednak udało mu się odłożyć pióro. Skwitował to pustym spojrzeniem się na najbliższą ścianę, aby pozwolić sobie na chwilę samoświadomości i zacząć zastanawiać nad każdym swoim wyborem życiowym, który doprowadził go do tego momentu. Nie był nawet pewien, czy może się pocieszyć faktem, że wiele decyzji było w rzeczywistości propozycjami nie do odrzucenia i nigdy nie powiedział: "Tak, Wasza Ekscelencjo, nie marzyłbym o niczym innym niż kontakt z waszą prywatną korespondencją. To dla mej osoby istny honor, że to me umiejętności zostały przez was zauważone i to ja mogę dołożyć mą część do oczarowania waszego wybranka. W żadnym stopniu nie podważam waszych wyborów i czuję pełnię zaufania wobec przyszłości narodu, wiedząc jak wykorzystywana jest wasza siatka wywiadu". Zdecydowanie tym, co na pewno zaszło w Kissev było milczące kiwnięcie głową w zrozumieniu, że jeśli taka oferta została złożona, odrzucenie jej nie było opcją.
  Striełka ocknął się z rozmyślań. W którymś ich momencie musiał zacząć mimowolnie poprawiać ułożenie rzeczy na biurku. Popchnął przy tym niezręcznie kałamarz aż do krawędzi i wizja wylania jego zawartości skutecznie przywołała go do chwili obecnej. Naprawił swój błąd, a następnie przeczytał jeszcze raz poprawiony przez siebie list, uważnie zbadał jeszcze kilka szczegółów  dokładnie zajął się jego odpowiednim przygotowaniem do drogi. Wkrótce już uważnie ważył gotowy produkt w swoich dłoniach. Starczyło go jeszcze tylko przekazać...
   Po skrzętnej transformacji z zaszytego zbyt długo w swojej komórce aspołecznika w porządnego człowieka, wyszedł z kamienicy i ruszył ku miejscu spotkania. Wiedział, że łącznika miał spotkać w największej bibliotece Astenhorpu. Rozkaz określił dokładny czas, przybliżone miejsce i krótki opis poszukiwanej osoby. Kobieta, jasnoszary pled, srebrne pierścienie na palcach. Wszedł do budynku spokojnym krokiem, wkroczył między alejki i przez chwilę oglądał grzbiety ksiąg. Dosyć obojętnie minął traktaty filozoficzne, fikcje polityczne, wszelkie dramaty i podręczniki. Objął wzrokiem jeden czy drugi, ale ostatecznie skupił się na kilka chwil na swoim domyślnym wyborze literatury - książkach kucharskich. Zamierzał się z lubością zabrać za ich kartkowanie, jednak łączniczka już zjawiła się w zasięgu jego wzroku. Przypominała swoją postawą wieloletnie zmęczoną, niezaskakiwalną studentkę. Jej świeżo zbudowane skupienie na treści trzymanych przed sobą książek sprawiło, że Jutrogost aż poczuł się zwyczajnie głupio, że musi jej przeszkodzić. Przyjrzał się jej jeszcze raz. Spełniała warunki, jakie nakazał Rozkaz. Szpieg mógł mieć wyłącznie nadzieję, że ich konwersacja nie będzie tak niezręczna, jak zwykle przebiegały te interakcje. Nikt nic nie powie wprost, każdy będzie udawał, że nawet nie wie, co to Wotril, a co dopiero jego wywiad. Uznał, że chce mieć to już za sobą i zadać pytanie wprost.
 – Bardzo przepraszam, że przeszkadzam. – zagadnął krótko dyskretnie pokazując informatorce szarawą kopertę listu. – Wie może pani, co powinienem z tym zrobić?
– Ja je zwykle z powrotem do książek wkładam. –  mruknęła studentka, ledwie podnosząc wzrok znad tekstu.
– Niezbyt rozumiem, czy to na pewno dobry pomysł? – Striełka nie kojarzył korzystania z podobnej procedury.
– A jaki byłby lepszy? Jak się znajduje gdzieś zakładkę, to starczy ją losowo włożyć do jakiejś książki. Jaki z tym problem?  – wzruszyła ramionami. Jutrogost był przynajmniej skonsternowany. Kiwnął krótko głową, podziękował i oddalił się. Jego myśli silnie poszukiwały wytłumaczenia sobie następujących słów. Wkrótce znalazł ich nawet kilka: może przechwyt nie miał być bezpośredni i jego zadaniem było umieszczenie listu właśnie w jakiejś książce. Dodatkowy krok, aby upewnić się, że nikt nie zaobserwuje bezpośredniego podania wiadomości informatorce? Ewentualnie mogła istnieć jeszcze trzecia osoba, której zadaniem jest zebranie listu i on nie jest upoważniony do jej poznania? Może, może... Nie czuł przekonania wobec swoich interpretacji, jednak został zmuszony uznać, że nie jest kimś, kto może podważyć Rozkaz.
   "List idzie do książki. Jaki z tym problem?", pomyślał, zbliżając się do najbliższej półki i na chybił-trafił wyjął stamtąd jedną pozycję. Przekartkował ją, udając, że pośpiesznie ocenia jej treść, a następnie odłożył przedmiot na swoje miejsce, dyskretnie wkładając wiadomość między kartki. Zaraz odszedł z  tej części biblioteki, ale postanowił jeszcze poprzebywać w niej chwilę dla zachowania pozorów. Z resztą był zainteresowany, jak zostanie rozwiązany konflikt w czwartym rozdziale Kuchni Roosenskiej. Wiedział, że w innym wypadku nie zmrużyłby oka w nocy, rozmyślając nad trudnościami do pokonania przy przyprawianiu baraniny.
   Prawdopodobnie spędził w tamtej alejce trochę dłuższy czas niż zakładał, ale nie potrafił tego żałować. Zdobył silne opinie wobec sporych kwestii doborów surówek do apreńskich owoców morza i okazał się być niezwykle emocjonalny wobec efektywności konkretnych sposobów obierania warzyw. Wychodząc z biblioteki zdążył już prawie zapomnieć, dlaczego się w niej wcześniej znalazł i pewnie spokojnie powróciłby do kamienicy, gdyby kątem oka nie zauważył jakiejś kobiety. Stała przy wejściu, otulała się jasnoszarym pledem, na palcach miała kilka srebrnych pierścieni, wyglądała na całkiem zirytowaną i zdecydowanie nie była tamtą osobą wyglądającą jak studentka. Kobieta spojrzała się na niego. On na nią. Ona ponownie się spojrzała, intensywniej. On odwrócił wzrok w pewnym koszmarnym uświadomieniu.
Cholera.
   Jego nadzieja leżała w tym, że jeśli on dostał opis obejmujący pewną część populacji, tak też ona nie mogła mieć pewności, że on to jest jej współpracownikiem. Mimo ogarniającej go paniki, postarał się rozluźnić i, przynajmniej obecnie, nie dać po sobie poznać, jaki błąd popełnił. Niefrasobliwie przeszedł jeszcze kilkanaście metrów, a dopiero w tej odległości sięgnął do kieszeni niby czegoś szukając i nie odnajdując. Odwrócił się ponownie w stronę biblioteki i zaczął iść w jej stronę szybkim krokiem. Informatorka uniosła wzrok z nadzieją, kiedy przechodził obok, ale Striełka nawet nie myślał o zatrzymaniu się. Pośpiesznie wszedł do środka i dotarł do półki, gdzie wcześniej odłożył książkę z listem. Agresywnie zbierał wszelkie myśli z informacjami o niej i miał tyle szczęścia, że owe myśli stawiły się na zebranie. Pozycja czwarta na lewo. Przetarta wiekiem okładka. Zielona, malachitowa nawet. Szukał jej wzrokiem, ale miejsce było na złość zajęte przez jakiś ohydny grynszpan. Jutrogost przeczesywał umysł dalej. Była gruba i był to tom ósmy, czego ósmy? Jaki typ ksiąg potrzebuje aż ośmiu tomów? Dobrze, przynajmniej oznacza to, że obok musi znajdować się pozostałe siedem. Rzeczywiście - były. Trochę przesunięte, ale dalej na tej samej półce. Chciałby jakoś westchnąć na to z ulgą, ale jednak świadomość, że ósmy tom wcale nie znajduje się na swoim miejscu obok nich nie była w jakikolwiek sposób pocieszająca. Wręcz przeciwnie - albo jakiś potwór rozdzielił rodzinę książek, przestawiając gdzieś tą, albo...
Albo ktoś ją wziął.
   I w tym momencie, kiedy oczy szpiega poszukiwały dalej półki, jego już zgromadzone myśli, chociaż gotowe do rozpierzchnięcia się w popłochu, roztrząsały dziejącą się sprawę. Im dłużej Jutrogost tomu nie znajdywał, tym więcej ewentualnych scenariuszy przechodziło mu przez głowę. Większość z nich wytaczała wizje stwierdzające jasno, że dostanie się listu, szczególnie takiego, w niepowołane ręce może być punktem zapalnym drzemiącego od lat międzynarodowego skandalu. Nawet zwykły cywil nie przeoczyłby okazji, aby przekazać światu tak dobitny dowód romansu dwóch władców świata. A wszystko dlatego, że to on coś przegapił. Konsekwencje polityczne tego? Cholera. Konsekwencje dla niego samego? Jeszcze większa cholera.
   Tom się nie odnajdował, a Striełka postanowił podjąć radykalną decyzję nieodpuszaczania. Jeśli ktoś książkę pożyczył, oznaczało to, że musiała przejść przez bibliotekarza i imię delikwenta oraz możliwie jego adres są w rejestrze. Albo może nawet książka jeszcze gdzieś jest albo list wypadł gdzieś po drodze i został wzięty za tę przeklętą zakładkę, albo, albo...
   Korzystając z przechodzenia przez bezludną alejkę, poprawił włosy i ubranie. Postarał się rozluźnić mięśnie, mając nadzieję, że jego stres nie będzie tak wyczuwalny. Będąc już na szerszym korytarzu nieznacznie uniósł kąciki warg w subtelnym uśmiechu. Ogółem mówiąc: przybrał swoją domyślną postawę społecznika. Miał nadzieję, że tyle mu wystarczy. Nie miał ani doświadczenia w dawaniu łapówek bibliotekarzom.
   Zbliżając się do lady ocenił swe następne działania. Wokół nikogo nie zauważył - mógł zadzwonić dzwonkiem i spędzić cenne sekundy (lub, o zgrozo, minuty) czekając albo mógł z wyćwiczoną bezczelnością samemu poszukać odpowiednich informacji. Można powiedzieć, że decyzję popełnił już z momentem wproszenia za ladę, niezbyt wyrafinowanie przeskakując nad nią. Rozejrzał się. Odnalezienie jakiejś pojedynczej danej spośród nieznanych sobie stert kart, pewnie zawierających tysiące notowań, jakie tylko mogła mieć największa biblioteka Astenhorpu?
Nie takie rzeczy już robił.
    Już zabierał się za sprawdzanie najbardziej podejrzanych przez siebie przestrzeni, zwracając się do okolicznych półek i szukając, gdzie znalazłby najświeższe zapisy wypożyczeń, kiedy nagle usłyszał obok siebie odgłos dzwonka przy ladzie. Drgnął i odwrócił się ku źródle dźwięku, stał tam jakiś student i uśmiechał się przepraszająco, jakby zbyt późno zdając sobie sprawę, że użycie urządzenia nie miało tyle sensu. Jutrogost powstrzymał się przez zasztyletowaniem przybyłego wzrokiem i przeklął w duchu. Natychmiastowo chciał zabrać się za ewakuację, ale zdał sobie sprawę, że nie jest do końca pewien, jak się wydostać zza lady, kiedy obserwuje go student. w jego myślach pojawiło się kolejne przekleństwo, w panice musiał nie przemyśleć zbyt wielu elementów.
 – W czym mogę pomóc? – zapytał się więc miło szpieg. Usunięcie osobnika z otoczenia wydawało mu się odpowiednią opcją. Ten tymczasem powiedział krótko, że chce oddać kilka książek, kładąc je przy tym na ladzie. Striełka kiwnął głową. Wydawało mu się, że w wypożyczanych rzeczach są kartki? Albo on ma wyjąć skądś własną?
   Jego sytuacji nie pomógł fakt, że właśnie zauważył, jak zbliża się następna sylwetka. Kierunek kroków i postawa pozwoliły mu określić, że raczej ma kontakt z właściwym bibliotekarzem.
 – Niech pan się nie kłopocze, już przejąłem. – powiedział Jutrogost zamiast przywitania. – Chociaż mógłby pan mi przypomnieć, gdzie znajdują się listy z ostatnio wypożyczonymi pozycjami? Odnoszę wrażenie, że nie są w miejscu, w którym powinny być. Dla efektywności powinniśmy przestawić je, o tu, na przykład. - wskazał na część lady najbliżej swych dłoni