Lądy

Lądy

kliknij, by wyświetlić mapę!

Rietva

kliknij, by przenieść się do zakładki!

Enryn

Przed Enrynem tamtejszy półwysep zajmowało Księstwo Marbeńskie, które w okolicach dwusetnego roku przed opanowaniem magii zostało najechane i opanowane przez pochodzące z południowego wschodu wojska Sceivu. Księstwo odzyskało niepodległość wraz z końcem czwartego wieku i przyjęło nazwę Enryn. Gęste lasy otoczonego niemal zewsząd wodami Wszechmorza kraju od tysięcy lat skrywają wzniesione przed laty zamczyska i liczną zwierzynę, a Góry Tajońsko-Attawskie — poza kilkoma tajemnicami — złoża cennych surowców. Enryński klimat jest umiarkowany, występują tam pory roku następujące po sobie w zwyczajowej kolejności, z wyłączeniem Rietvy, zimy są mroźne, a śnieg pada obficie, lata zaś ciepłe i burzowe.
Gospodarka Enrynu opiera się na handlu, przede wszystkim morskim — państwo jest ważnym dostawcą drewna, węgla i przypraw, w mniejszym stopniu także jabłek. Enryn nie jest różnorodnym krajem, jeśli chodzi o narodowości — skutki Paktu Terneńskiego dalej odciskają się piętnem na teraźniejszości i z tego względu mieszkańcy enryńskich terenów to przede wszystkim sami Enryńczycy. Mimo to nie funkcjonuje zakaz, który uniemożliwiłby cudzoziemcom osiedlenie się na tych ziemiach.
Pieczę nad Enrynem sprawuje sześć zarządów sześciu regionów — kolejno Rewrun, Askenu, Senebachu, Priddy, Mawry i Rietvy, z czego zarząd stolicy jest zarządem głównym, a pozostałe mu podlegają. Państwo nie posiada swojego władcy, a funkcje reprezentacyjne pełni zarządca generalny Rewrun. Językiem urzędowym jest enryński, jednak, jak znaczna większość mieszkańców Lądów, niemal wszyscy Enryńczyce w pewnym stopniu znają wotrilski, co umożliwia posługiwanie się nim w każdej części kraju. Za walutę uznaje się riel enryński.

Księstwo Wotrilskie

Historia imperium zajmującego największą spośród wszystkich państw Lądów powierzchnię zdaje się sięgać początków świata i — istotnie — dawniej poniektórzy gotowi byli tak sądzić, głównie ze względu na szerzącą się na ziemiach wotrilskich ideę mesjanizmu. Niegdyś lud Wotrilu, w dużej mierze dzięki swojej potędze i bogactwu, uważał się za lud wybrany, który chroniony będzie dłonią boską od zagłady mającej nadejść wraz z odwróceniem się mieszkańców Lądów od bogów. Po długich latach fanatycznego przekonywania siebie oraz obywateli o boskości mieszkańców Wotrilu (oraz po jednej z wojen, którą z kretesem przegrali) nowemu władcy księstwa — bratankowi zmarłego króla — udało się wyplenić heroiczny mesjanizm z tamtejszych ziem. Mieszkańcy pokornie wrócili do regularnego Wielobóstwa i po czasie wzniosłe idee wywoływały jedynie śmiech. Mimo wszystko Księstwo Wotrilskie dalej jest potęgą i właśnie od niego zależy znaczna część światowych kontraktów, umów i paktów — jako najważniejsze państwo Lądów bierze udział w każdej naradzie i wojnie. Wielotysięczna armia Wotrilu stanowi zagrożenie dla każdego kraju, włącznie z Adhonem i sojuszem południa — Sceiv Astuy, Sceiv Rotros, Vethurgu i Suedy.
Pogoda w Wotrilu jest zmienna, ale na ogół temperatury nie należą do najwyższych — im głębiej w kraj, tym zimniej, szczególnie w okolicy rozciągających się w centrum gór. Zimy zbierają głodowe żniwa, lata zaś pozostają całkiem chłodne, raczej bez deszczów i burz. Ze względu na grube warstwy śniegów, które topnieją na wiosnę, rzeki często wylewają, zalewając pobliskie wioski. Księstwo Wotrilskie to wielka kopalnia surowców, przez co utrzymują się głównie z ich eksportu.
Księstwo jest monarchią i aktualnie na jego tronie zasiada młody książę Fedya Rodionov z panującej od wielu pokoleń dynastii Rodionovów. W porównaniu do poprzedniego władcy — ojca Fedyi — obecny książę znacznie bardziej ogranicza swobodę obywateli, która w okresie panowania starszego Rodionova miała znacznie szerszy zakres. Pomimo tego potęga Wotrilu dotąd nie osłabła. Stolicą Księstwa jest Fjersna, jednym z większych miast zaś Kissev, w którym znajduje się druga rezydencja królewska. Mieszkańcy Księstwa Wotrilskiego skupiają się przede wszystkim w dużych miastach, przede wszystkim ze względu na to, że tamtejsze wsie są bardzo biedne i w okresie zimy często także głodujące.
Język urzędowy — wotrilski — traktowany jest jako język międzynarodowy i nauczany jest w szkołach przedmiotowych jako drugi obowiązkowy.

Roosen

Roosen związane jest z Księstwem Wotrilskim umową zawartą między dwoma państwami przed pięcioma wiekami, na którego moc Roosen stało się jego lennem. Państewko na północ od Enrynu jest górzyste, dzięki czemu niemal na całej jego powierzchni roi się od punktów widokowych umożliwiających podziwianie piękna krajobrazu i zamków wzniesionych w strategicznych, niemożliwych do podbicia miejscach. W Roosen najpiękniejsze są wiosny, gdy wszystko kwitnie, i złote jesienie. Klimat Roosen przypomina prędzej Enryn i południową część Wotrilu niż jego odleglejsze części. Mieszkańcy Roosen są dostojnymi ludźmi pracujący najczęściej na posadach nauczycielskich lub urzędowych. Ze względu na niesprzyjający teren większość obywateli skupia się w miastach, a wioski żyją głównie dzięki wypasaniu owiec.
Krążą plotki, jakoby władca Roosen — obecnie król Viktor van der Burgh — utrzymywał bliskie kontakty z władcą wotrilskim, Fedyą Rodionovem, nieograniczające się do formalnego ustalania warunków umowy. Mówi się, że ich spotkania organizowane są nazbyt często i nierzadko wręcz niepotrzebnie. Dla zatuszowania skandalu młody van der Burgh w 1278 — w wieku dwudziestu lat — poślubił Maryę Farrin, niemniej jednak potajemne spotkania króla z księciem nie ustały, podobnie zresztą jak pogłoski o nadchodzącej aferze.

Sceiv Astua & Sceiv Rotros

Sceiv Astua to pierwsze państwo powstałe z rozpadu Sceivu w roku 684. Przez wiele lat dwa państwa nie łączyło nic poza wspólną historią i członem w nazwie, przede wszystkim ze względu na chęć usamodzielnienia się i potrzebę niezależności. W miarę upływu lat jednak, mimo szczerych prób, Astua i Rotros stawały się coraz to podobniejsze przez przywary starszego pokolenia i bliźniacze sposoby zarządzania oboma krajami. Sceiv Astua i Sceiv Rotros to królestwa wojownicze, które zamiast swoich armii czy gwardii posiadają niezorganizowane oddziały. Szkolenie na wojownika trwa tam od najmłodszych lat i nie ogranicza się wyłącznie na chłopców — utrzymuje się, że do treningu powinien przystąpić każdy ten, kto nie chce przynieść swojej rodzinie wstydu. Nierozwinięta gospodarka bierze się więc z kultu walki, a jedyny sektor niebędący daleko w tyle to wytwarzanie broni, pancerzy i tarcz.
Na lud Sceivu składają się wysocy, masywni ludzie, o ostrych rysach twarzy i kanciastym ciele. Zarówno mężczyźni i kobiety mają szerokie ramiona, talie i dobrze zbudowane nogi. Są to ludzie honorowi, często aż za bardzo, dumni i impulsywni. Lokalnym zwyczajem jest sprawianie sobie finezyjnych fryzur, które kontrastują z prostym, ciężkim ubiorem. Mieszkańcy Astuy i Rotros cenią naturę — lubią obdarowywać się owocami, kwiatami, ręcznie robionymi naszyjnikami, zamiast pieniędzmi czy biżuterią ze złota.

Eglye

Eglye to niewielkie państewko między Księstwem Wotrilskim a Sceiv Astuą, z którego wywodzi się Bractwo Zakonne Semarów, założone jeszcze w czasach, gdy Eglye było wyłącznie regionem Astuy. Chociaż Eglye aspiruje prędzej na duże miasto niż kraj, na jego terenie poza stolicą można znaleźć liczne wioski o niewielkiej liczbie mieszkańców wypasających kozy czy krowy. Życie w Eglye przypomina sielankę — poranki przez większość roku są pogodne, wówczas wschodzące słońce wypędza z domostw rolników. Mieszkańcy spędzają na dworze niemal cały dzień — zbierają plony lub sieją pola, pielą ogródki, dbają o zwierzęta, spotykają się z bliskimi i odpoczywają, żeby powtórzyć to wszystko następnego dnia. Rodziny w Eglye są wielodzietne, religia pełni ponadto ważną funkcję. U władzy stoi koronowany król-Semar, przez co wpływ Wielobóstwa na wychowanie w Eglye jest zauważalny gołym okiem. Nie wiadomo do końca, czemu państewko odłączyło się od Sceiv Astuy — krążą historie, jakoby przywódca rewolucji, w wyniku jakiej nastąpiło odłączenie, zawiódł jako władca i wcale nie doprowadził młodego kraju do potęgi. W ciągu dziesiątek lat sytuacja gospodarcza miała się ustabilizować.

Vethurg

Vethurg to lesisty kraj, którego klimat przypomina ten enryński. Kraj ulokowany jest na nizinach, a jego najważniejsze ośrodki skupiają się w dolinie rzeki przepływającej przez stolicę. Tamtejsi mieszkańcy są wysocy, bladzi i często ciemnowłosi i to właśnie stamtąd wywodzą się najznakomitsi rzemieślnicy. To tutaj znaleźć można największe i najpiękniejsze kryształy czy kamienie szlachetne.
Spośród wszystkich państw Lądów Vethurg odznacza się także wyjątkowym sposobem zarządzania. Kiedyś panowała tutaj wielka dynastia, ale po tragicznej śmierci wszystkich, którzy mieli choć krztynę krwi z tego rodu, monarchia się zakończyła. Teraz państwem rządzą gildie rzemieślnicze i handlowe. Vethurg należy do sojuszu krajów południa związanych Traktatem Priesalskim i spośród nich jest najlepiej rozwinięty pod względem rzemieślnictwa i przemysłu.

Sueda

Sueda jest najdalej wysuniętym na południe państwem Traktatu Priesalskiego i jednocześnie zajmującym największą powierzchnię. Tamtejszy klimat jest znacznie surowszy niż sceivski i vethurski, a stolica — Nederhavn — ulokowana jest w górach i otoczona grubymi murami chroniącymi przed lawinami. Gospodarczo Sueda nie polega na kontaktach z innymi krajami i ogranicza się do trzech państw sojuszniczych.
Wśród ludu panuje kult nauki, która, w odróżnieniu od pozostałych krajów Traktatu Priesalskiego, w Suedzie jest całkiem rozwinięta. Rodziny dbają o wykształcenie swoich dzieci i od najmłodszych lat zapisują je na najróżniejsze szkolenia i zajęcia dodatkowe — o ile, rzecz jasna, są wystarczająco majętni, by nająć guwernantkę lub mentora do walki czy magii. Sueda ma najmniejszą ilość rjuske, nie wiadomo do końca, z jakiej przyczyny. Ludzie stamtąd są przez niektórych nazywani przeklętymi przez bogów. Ludność tam jest wychowywana, aby raczej unikać okazywania emocji. Zachowują się z rezerwą, są uprzejmi i zamiast wybuchnąć gniewem, posiekają cię ostrymi docinkami. Panuje tam monarchia absolutna, a na jej czele stoi kolejny z przedstawicieli starego rodu Sande.

Księstwo Rapijskie

Duże państwo rozciągające się na południe od Enrynu, za Wszechmorzem, bogate i niemal z każdej strony otoczone wodami. Księstwo Rapijskie to najprawdopodobniej tereny kolebki Wielobóstwa i dotąd pozostaje najważniejszym religijnym ośrodkiem, ze świątyniami na każdym progu i miejscami kultu istotnymi dla każdego wierzącego. W Księstwie panują surowe zasady dotyczące zabaw (możliwie ograniczanych na rzecz modlitwy), a władzę sprawuje Kościół oraz jego zwierzchnik — Wielki Mistrz, nazywany także Ojcem Zakonnym. Rapijczycy są ludźmi pokornymi, przede wszystkim ze względu na autorytet Kościoła, niemal nigdy się nie buntują i zdaje się, że pogodzili się już ze swoim brakiem wpływu na wybór władcy. Od najmłodszego wychowywani są w wierze, a odchodzenie od niej karane jest potępieniem, a czasami nawet wydziedziczeniem. W tamtych stronach majątek zmarłego rodzica przechodzi na najstarsze dziecko bez względu na płeć i zajęcie, o ile możliwe jest podpisanie stosownego papieru przez spadkobiercę, w przeciwnym wypadku pieniądze trafiają do następnego potomka, a gdy takowego nie ma — na rzecz Kościoła. W Księstwie Rapijskim bardzo ceni się skromność. Tamtejszy lud ubiera się w sposób wyważony, na ogół nie odkrywa się nóg ponad kolana, brzucha ani ramion.

Wyspa Wiatrów

Wyspa Wiatrów ogłosiła niepodległość od Księstwa Rapijskiego w 1132 roku, po długich bataliach toczonych z tamtejszym rządem i licznych buntach wspieranych przez lokalne władze wyspy. Z osobnym językiem i kulturą Wyspa Wiatrów w niczym nie przypomina już eleganckich, snobistycznych mieszkańców Księstwa Rapijskiego. Odkąd rządy trafiły w ręce jednej osoby, nazywanej jarlem, sytuacja gospodarcza i społeczna Wyspy się ustabilizowała. Rozwinięto flotę, a dochód postawiono na handel morski i produkcję statków. Dzięki temu Wyspa Wiatrów znana jest współcześnie z najtrwalszych okrętów oraz najlepszych kapitanów, a także niesprzyjających opinii państwa korsarzy napadających na statki handlowe i tereny wrogich państw nieobjęte rządową ochroną.
Jak to ma się w Księstwie Rapijskim, nawet po latach — mimo diamteralnych zmian w zwyczajach — mieszkańcy Wyspy Wiatrów przypominają ich w budowie. Są smukli, bladzi, jasnowłosi i szybko siwieją.

Kater Wschodni

Państwo z florą i fauną różniącą się znacząco od reszty państw, z dużą ilością endemitów. Z tego względu wyroby z niego uchodzą za prawdziwe skarby. Kater Wschodni odznacza się zupełnie innym stylem ubioru (luźnym, barwnym i przewiewnym), inną kuchnią skupiającą się wokół skarbów morza, a nawet zwierząt domowych, które nierzadko zupełnie nie przypominają tych wychowywanych w domostwach pozostałych krajów. Ze względu na temperatury ludzie Kateru Wschodniego mają ciemną skórę, ciemne włosy i oczy. Zdają się mieć inne podejście do życia czy pracy, wolniejsze, jakby na wszystko był czas. Obchodzą długie święta, które mogą trwać nawet całe tygodnie.
Nazwa państwa ma ścisłe powiązanie z wyspami znajdującymi się na terenie Enrynu, które w okresie okupacji wówczas Księstwa Marbeńskiego były koloniami Królestwa Katerskiego. Królestwo rozpadło się niedługo po ogłoszeniu niepodległości przez Enryn, a z Kateru Zachodniego i Wschodniego pozostał wyłącznie Wschodni.

Królestwo Apreńskie

Królestwo Apreńskie przoduje w produkcji wina i nalewek i to przede wszystkim z tym jest kojarzone. Kraj ten odznacza się przede wszystkim klimatem podobnym do Kateru Wschodniego — lata są upalne, zimy zaś łagodne, Królestwo Apreńskie posiada ponadto liczne plaże oblegane szczególnie w najcieplejszym w roku okresie. Apreńczycy mają bardzo luźne podejście do związków i życia i z tego względu unikają stałych związków, żeby swoje życie seksualne poświęcić na przelotne relacje, gromadzenie kochanków. Tutejsi strzegą się odpowiedzialności jak ognia, żyjąc z dnia na dzień, na ogół nie zakładają wielodzietnych rodzin i w drodze konieczności ograniczają się do jednego lub dwóch dzieci. Apreńczycy mają jaśniejszą skórę od Katerczyków, są niscy, krępi i o ciemnych oczach.
Królestwem Apreńskim włada uwielbiana przez lud królowa Altea de Torrijos, wdowa po zmarłym dziedzicu tronu Leonie de Torrijos.

Adhon

Adhon — w przeciwieństwie do sąsiadującego z nim Królestwa Apreńskiego — nie jest szczególnie gorące, ale tamtejsze zimy również nie są najzimniejsze. Tak jak to bywa w większości krajów sąsiadujących z Enrynem, pogoda Adhonu nie jest surowa. Adhon to kraj rolnictwa, z terenami przede wszystkim nizinnymi i gotowymi do uprawiania. Tamtejsze gleby są żyzne — szczególnie na południu, a rolnictwo i techniki uprawiania roli niezwykle jak na Lądy rozwinięte. Mimo swojej potęgi państwo nie jest groźnym graczem na arenie międzynarodowej, ponieważ jego ludność rozsiana jest po całym kraju, zamieszkując wsie i prywatne gospodarstwa.
Lud Adhonu jest przyjazny i otwarty na przyjezdnych. Mimo rozpowszechnionej wiary w Wielobóstwo nikt jej nie narzuca — co ciekawe, około jeden dziesiątej mieszkańców nie wyznaje żadnej religii. Adhończycy to ludzie kochający rodzinę i swoich bliskich, przede wszystkim ceniący tradycję, ale nieograniczający się do starych schematów, z otwartymi głowami. Podobnie jak ludzie Królestwa Apreńskiego są niscy, ale ze względu na tryb życia znacznie szczuplejsi, z łagodnymi rysami twarzy i jasnymi włosami. Głową państwa zostaje demokratycznie wybierany władca, jednak ze względu na rozsianych po całym królestwie obywateli wybory odbywają się rzadko, często dopiero po śmierci lub dymisji obecnego przywódcy.

Varsa

Varsa charakteryzuje się przede wszystkim największym pogłowiem koni i odsetkiem ateistów w społeczeństwie. Sprawy te dwie nijak się do siebie nie mają, ale stanowią fundamentalne elementy tamtejszej codzienności. Niemal każdy Varseńczyk potrafi jeździć konno, a zdecydowana większość praktycznie rodzi się w siodle. Corocznie organizowane są wielkie zawody, w których udział może wziąć każdy jeździec z i spoza Varsy. Wydarzenie to jest na tyle oficjalne i doniosłe, że pojawiają się na nim elity z całego państwa, a także z zagranicy. Nierozpowszechniona wiara w Wielobóstwo sprawia, że lud Varsy nie celebruje świąt bogów uznawanych w większości innych krajów, zamiast tego obchodzą dni początku pór roku, dni zbiorów, dni pierwszego śniegu i szereg innych świąt, które na przestrzeni lat pojawiły się w kalendarzach. Ludzie Varsy, ze względu na swoje historycznie niebezpieczne położenie, stanowią mieszankę Adhończyków i Wotrilczyków. Są raczej bladzi, a ich włosy mogą być ciemne lub jasne. Kobiety osiągają średnio sto sześćdziesiąt osiem centymetrów wzrostu, a mężczyźni — sto osiemdziesiąt trzy, co czyni Varseńczyków naprawdę wysokich. Varsie przewodzi zarządca państwowy z rezydencją w Tirilei.


Tutaj pojawi się podlinkowana tabela podsumowująca informacje techniczne na temat każdego kraju. Pojawi. Mówię serio.

za pomoc z krajami z całego serca dziękuję Mantyldzie!